Σε τελικοί ανάλυση

[ad_1]

Αρχή από τα βασικά, όσο δυσάρεστα κι αν παραμένουν. Ουδείς μπορεί να επαίρεται ότι το ελληνικό μπάσκετ κέρδισε σε δημοφιλία ή εμπορικότητα από τη μονομαχία των δύο κορυφαίων ομάδων της χώρας. Από όποια σκοπιά και αν το δει κανείς, δεν πρέπει να υπάρχει περιστασιακός καταναλωτής αθλητικού περιεχομένου στην Ελλάδα τον οποίο το άθλημα προσέλκυσε τις τελευταίες 20 μέρες. Η ποιότητα των αγώνων ήταν σε γενικές γραμμές μέτρια, με σποραδικές εξαιρέσεις που δεν διαφοροποιούν την μεγάλη εικόνα. Η βία ήταν πανταχού παρούσα, είτε εκτός γηπέδων με εκτεταμένη επεισόδια, βόμβες μολότοφ, δακρυγόνα και τραυματισμούς αστυνομικών. Η εντός των γηπέδων ατμόσφαιρα ήταν η γνωστή αξιοθρήνητη και ρυπαρή «ελληνική πραγματικότητα», με καπνογόνα, κροτίδες, αντικείμενα, οχετό υβριστικών συνθημάτων, χειρονομίες από επώνυμους και ανώνυμους κάφρους και νοικοκυραίους που στην αρένα των ελληνικών γηπέδων ομογενοποιούνται επειδή μπορούν. Οι διοικήσεις των δύο ομάδων επιδόθηκαν σε βαρετή ανταλλαγή ανακοινώσεων. Οι διοικούντες του ελληνικού μπάσκετ συνέχισαν να ροχαλίζουν σε βαθύ ύπνο, ξυπνώντας μόνο για να καταστρατηγήσουν νόμους και αποφάσεις δικαστηρίων, για να πουλήσουν νταηλίκι αδιαφάνειας…

[ad_2]

Διαβάστε περισσότερα