[ad_1]
Κάθε video game, κάθε ταινία δράσης, κάθε καλό μυθιστόρημα έχει ανάγκη από έναν καλοδουλεμένο χαρακτήρα, που παίζει το ρόλο του κακού. Τον λεγόμενο “villain”, εκείνον τον ικανό αντίπαλο που δίνει κίνητρο στον ήρωα της ιστορίας, εκείνον τον τύπο που είχε την ευκαιρία να κατακτήσει τον κόσμο, αλλά ένα «κουσκούρι» δεν του το επιτρέπει. Όταν όμως τον χάνεις ολοκληρωτικά, καταλαβαίνεις πόσο αναγκαίος είναι!
Κάτι τέτοιο ήταν πάντα στα μάτια μου ο Άντι Μάρεϊ. Παρακολουθώ τον Βρετανό από το 2006, μια χρονιά δηλαδή μετά την πρώτη του στην ATP. Ήταν ένας κυνικός παίκτης, που δούλευε με απίστευτα φυσικά χαρίσματα για να φτάσει στην κορυφή του παγκόσμιου τένις. Ο Μάρεϊ ήταν ένα ακατέργαστο διαμάντι, που πραγματοποίησε ένα άλμα 400 θέσεων σε 1,5 χρόνο για να βρεθεί στην κορυφαία δεκάδα του αθλήματος, μέσα από –μεταξύ άλλων- ηχηρές και «επικοινωνιακές» νίκες επί μελών της τότε απερχόμενης ελίτ του αθλήματος, όπως του Άντι Ρόντικ και του Λέιτον Χιούιτ. Έδινε πάντα την εντύπωση πως είναι ο παίκτης που δουλεύει υπερβολικά και όχι εκείνος που μαζί με τη σκληρή δουλειά έχει ως εφόδιο το έμφυτο ταλέντο.
Είχει ήδη επιλέξει το στυλ του ή μάλλον η μητέρα-φύση το επέλεξε, πριν από εκείνον και τους προπονητές του. “Σκύλιασε”…
[ad_2]
Διαβάστε περισσότερα
