[ad_1]
Από τα πιο έντονα πράγματα των παιδικών χρόνων όπως ρίζωσαν στην μνήμη μου, είναι ένα μάλλον μακάβριο «παιχνίδι» κάποιες φορές που ο αείμνηστος πατέρας της μητέρας μου, Ηλίας Καλκάνης το έκανε στην αυλή του πατρικού του στο χωριό Δροσερό Τρικάλων.
Έβγαζε τις κάλτσες του κι αφού έπλυνε τα πόδια μετά τις δουλειές του στα χωράφια και στην στάνη του, μου έλεγε :
«Για πες μου… Πόσα δάχτυλα έχω στα δύο μου πόδια; Μπορείς να τα μετρήσεις;»
Εγώ, ήμουν δεν ήμουν κοντά στα 9-10 χρονών τα μετρούσα. Πάντα έβγαινε ο ίδιος αριθμός… Πέντε (!)
«Μα, εγώ παππού μετράω τα δικά μου, κι έχω δέκα! Εσύ γιατί έχεις πέντε; Πού είναι τα άλλα; Λείπουν δύο από το ένα πόδι και τρία από το άλλο..!» έλεγα σαστισμένος..
Κάθε φορά ακολουθούσε ένα χαμόγελό του.. Με χάϊδευε και μου έλεγε :
«Πάνε τα άλλα… Όταν θα μεγαλώσεις λίγο θα μάθεις που πήγαν!»
Για να φτάσουμε σε αυτή την… ανισόρροπη καταμέτρηση είχαν προηγηθεί πολλά πράγματα τα οποία στην πορεία έμαθα μεγαλώνοντας από τον παππού μου – όσο τον πρόλαβα στη ζωή – από τους γονείς μου, κι από ιστορικές καταγραφές στην γενέτειρά μου κι όχι μόνον.
Η αρχή ενός άνισου πολέμου..
Αμέσως μετά τον διάλογο του Ιταλού πρέσβη Εμανουέλε Γκράτσι με τον Ιωάννη Μεταξά, ξημερώματα της 28ης…
[ad_2]
Διαβάστε περισσότερα
