[ad_1]
Ο Γιάννης Φουρνάρος γράφει στο προσωπικό του μπλογκ για την έννοια της ατομικής ευθύνης, αλλά και για την αποκαρδιωτική εικόνα των υπευθύνων που δεν βρίσκουν λάθη, σε μια υπόθεση που έχει στοιχίσει τη ζωή τόσων συνανθρώπων μας.
Η απώλεια ανθρώπων είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Ιδίως όταν μιλάμε για μικρά παιδιά, για νεαρούς ανθρώπους. Όχι ότι η κάθε ζωή δεν έχει τη δική της αξία, αλλά προσπαθώντας να εκλογικεύσεις αυτά που συμβαίνουν, νιώθεις λιγότερο πόνο όταν κάποιος έχει πραγματοποιήσει έναν ικανοποιητικό, βάσει ετών, εμπειριών και συναισθημάτων, κύκλο ζωής.
Όσα συμβαίνουν στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια και δυστυχώς κορυφώνονται σε στιγμές ανείπωτης τραγωδίας όπως στην Ηλεία, στο Μάτι, στη Μάνδρα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο φόβος που δημιουργείται στα εσώψυχα του καθενός, αποτελεί μια μορφή θανάτου. Οτιδήποτε σε φοβίζει, σου στερεί χαρές της ζωής και αυτό είναι ένα εξίσου θλιβερό συναίσθημα, όπως και της απώλειας.
Το ζητούμενο είναι το τι κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε τις φοβίες μας. Όπως έχουμε αντιληφθεί με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους, δεν μπορούμε να στηριζόμαστε σε άλλους. Πολλώ δε μάλλον σ’ αυτούς που εκλέγουμε, στους προύχοντες του τόπου,…
[ad_2]
Διαβάστε περισσότερα
