Χωρίς πραγματική έδρα, χωρίς δίχτυ ασφαλείας, αλλά με σχέδιο, αξιοπρέπεια και ποδοσφαιρική πίστη, η Κηφισιά πέτυχε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απλή παραμονή στη Super League.
Μέσα σε ένα περιβάλλον που συχνά καταπίνει τις μικρές ομάδες πριν προλάβουν να ονειρευτούν, η ομάδα των Βορείων προαστείων δεν ασχολήθηκε ποτέ με φήμες, παραφιλολογίες ή σενάρια. Κάθε εβδομάδα έμπαινε στο γήπεδο με μοναδικό στόχο τη νίκη.
Η πίστη, η προσήλωση και ο σεβασμός στο ποδόσφαιρο και στους ποδοσφαιριστές αποτελούν τη βάση της ομάδας, που πορεύεται σταθερά κόντρα σε δυσκολίες και συνθήκες, μένοντας πιστή στις αρχές της από τις χαμηλότερες κατηγορίες μέχρι σήμερα.
Η Κηφισιά είναι η απόδειξη ότι ακόμη και στο σκληρό και άνισο ελληνικό ποδόσφαιρο, μπορεί να υπάρξει χώρος για ένα club που χτίζεται με υπομονή, λογική και καθαρό ποδοσφαιρικό μυαλό…Γιατί φέτος δεν είχε σχεδόν τίποτα από όσα θεωρούνται απαραίτητα για να επιβιώσεις στη μεγάλη κατηγορία.
Δεν είχε βαριά φανέλα. Δεν είχε τεράστιο κοινό. Δεν είχε τη δύναμη της συνήθειας ούτε το «μέταλλο» δεκαετιών στην πρώτη κατηγορία. Και το κυριότερο δεν είχε ούτε καν σπίτι.
Από γήπεδο σε γήπεδο, από πόλη σε πόλη, η ομάδα του Σεμπάστιαν Λέτο έζησε μια ολόκληρη σεζόν σαν ποδοσφαιρικός νομάδας. Βόλος, Περιστέρι, Αγρίνιο, Νεάπολη, Λεωφόρος. Καμία σταθερότητα, καμία πραγματική έδρα, καμία κανονικότητα. Κι όμως, εκεί όπου άλλες ομάδες θα κατέρρεαν ψυχολογικά, η Κηφισιά έβγαλε χαρακτήρα.
Γιατί αυτή η ομάδα είχε κάτι πιο δυνατό από έδρα: είχε ταυτότητα.
Και αυτή η ταυτότητα φέρει ξεκάθαρα την υπογραφή του Χρήστου Πρίτσα. Του ανθρώπου που εδώ και χρόνια δεν επενδύει απλώς χρήματα στην ομάδα, αλλά επενδύει μια ολόκληρη ποδοσφαιρική φιλοσοφία. Χωρίς φωνές, χωρίς επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, χωρίς την ανάγκη να βρίσκεται καθημερινά στο προσκήνιο.
Ο Πρίτσας δημιούργησε ένα club που λειτουργεί με σοβαρότητα, με επαγγελματισμό και κυρίως με ποδοσφαιρική ηθική. Και η πιο δυνατή απόδειξη αυτού ήρθε τον Ιανουάριο, στη δυσκολότερη στιγμή της χρονιάς.
Τότε που η παραμονή δεν είχε ακόμη εξασφαλιστεί. Τότε που κάθε ομάδα που μάχεται για τη σωτηρία κρατά σφιχτά ό,τι πολυτιμότερο διαθέτει. Η Κηφισιά όμως δεν λειτούργησε φοβικά.
Ο Χρήστος Πρίτσας δεν στάθηκε εμπόδιο στην ευκαιρία ζωής των Ανδρέα Τεττέη και Παύλου Παντελίδη να μετακινηθούν στον Παναθηναϊκό. Δύο από τα σημαντικότερα πρόσωπα της φετινής πορείας έφυγαν μέσα στη μάχη της επιβίωσης κι όμως η ομάδα δεν διαλύθηκε.
Το ίδιο συνέβη και με τον Στέφανο Κοτσόλη. Έναν άνθρωπο που αποτέλεσε βασικό πυλώνα της εξέλιξης της Κηφισιάς τα τελευταία χρόνια. Όταν ο Παναθηναϊκός του άνοιξε την πόρτα για να αναλάβει ρόλο αθλητικού διευθυντή στην ΠΑΕ, η Κηφισιά δεν μπήκε απέναντι στο όνειρό του.
Κι αυτές είναι οι στιγμές που χτίζουν πραγματικά μεγάλα club.
Όχι οι μεταγραφές. Όχι οι δημόσιες σχέσεις. Αλλά η ικανότητα να λειτουργείς με αξιοπρέπεια ακόμη και όταν ρισκάρεις αγωνιστικά.
Κι όμως, η Κηφισιά άντεξε.
Ο Σεμπάστιαν Λέτο δημιούργησε ένα σύνολο με πειθαρχία, νεύρο και προσωπικότητα. Παίκτες όπως ο Χόρχε Πόμπο και ο Ρουκουνάκης βγήκαν μπροστά, ενώ η παρουσία ανθρώπων όπως ο Άγγελος Μπασινάς και ο Άγγελος Χαριστέας πρόσθεσε εμπειρία, κύρος και ποδοσφαιρική γνώση.
Στο τέλος της διαδρομής, η Κηφισιά δεν κέρδισε μόνο την παραμονή της.
Κέρδισε κάτι πολύ πιο δύσκολο στο ελληνικό ποδόσφαιρο: τον σεβασμό.
Και ίσως αυτή να είναι η πραγματική αρχή της ιστορίας της…
ΠΗΓΗ : https://www.paixebala.gr/podosfairo/ellada/super-league/kifisia/i-omada-ton-thavmaton/
