Του Κωνσταντίνου Λινάρδου
Οι περισσότεροι λίγο πολύ έχουμε χαρακτηρίσει κάποιον ως τρελοκαμπέρο , υπονοώντας ότι είναι πολύ τολμηρός και ριψοκίνδυνος. Πως όμως προέκυψε η συγκεκριμένη έκφραση ;
Η έκφραση αυτή οφείλεται στον Δημήτριο Καμπέρο (1883-1942).
Λίγο πριν τους Βαλκανικούς πολέμους αποφασίζεται να ιδρυθεί στρατιωτικό τμήμα αεροπορίας και για το λόγο αυτό ορισμένοι αξιωματικοί του στρατού στέλνονται στην Γαλλία για εκπαίδευση, ένας δε εξ αυτών ήταν ο τότε υπολοχαγός του Πυροβολικού , Δημήτριος Καμπέρος .
Ο Καμπέρος ήταν εκ φύσεως παράτολμος , γεγονός που σε συνδυασμό με το ότι ήταν ο πρώτος που πραγματοποίησε πτήση με στρατιωτικό αεροπλάνο , είχε ως αποτέλεσμα ο ίδιος να γίνει θρύλος και το όνομα του συνώνυμο του ρίσκου.
Το 1912 θα καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας με 110 χλμ την ώρα από την Ύδρα προς το Νέο Φάληρο. Όταν ξέσπασαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι θα πραγματοποιήσει αρκετές αναγνωριστικές πτήσεις στο μέτωπο Θεσσαλίας , ενώ σε αρκετές περιπτώσεις θα πετά παράτολμα σε πολύ χαμηλό ύψος , προκειμένου να πετάξει χειροβομβίδες στον τουρκικό στρατό.
Μάλιστα δεν έλλειψαν οι περιπτώσεις που τα εχθρικά πυρά τον “ έκαναν κόσκινο“ όπως χαρακτηριστικά ανέφερε , χωρίς όμως να πτοείται, αφού προείχε η κατασκοπεία του εχθρού και η βοήθεια προς την Πατρίδα.
Μετά τον πόλεμο, θα πραγματοποιήσει διαλέξεις , για τις οποίες μάλιστα έβαζε και εισιτήριο υπέρ αγοράς “ στρατιωτικών αεροπλάνων “, ενώ αργότερα θα συμβάλλει αρκετά στην ίδρυση και την λειτουργία της σημερινής Σχολής Ικάρων.
Σύμφωνα με την ανιψιά του Αντιγόνη Καμπέρου , ο ίδιος δεν ήταν “ τρελοκαμπέρος “ μόνο στον αέρα αλλά και στην ζωή, αφού θα δημιουργήσει ιδιωτικό μπαρ στον Πειραιά , όπου πολλές φορές οι “ αναμετρήσεις “ ποτού , συνοδεύονταν από ακροβατικά…
Επίσης είχε αδυναμία στα άνθη και τα ζώα. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση επιβολής πενθήμερης φυλάκισης σε σμηνίτη “ γιατί με υπερβάλλουσαν ανδρικήν γενναιότητα ελιθοβόλησεν ανυπεράσπιστον θήλυ κυνάριον“.
Ο θάνατος του τον Φεβρουάριο του 1942 ήταν άδοξος , καθώς προκειμένου να ζεσταθεί χρησιμοποίησε φωταέριο , όμως θα αποκοιμηθεί και ο θάνατος του θα προέλθει από αναθυμιάσεις. Το ίδιο αθόρυβη θα είναι και η κηδεία του καθώς οι συνθήκες που επικρατούσαν τον πρώτο πολύ δύσκολο χρόνο της κατοχής , δεν επέτρεπαν κάτι περισσότερο.
