Μια φορά και έναν καιρό στην οδό Παπαδιαμάντη, στην Κηφισιά, κατοικούσε ένα δέντρο.
Ζούσε πολλά χρόνια εκεί και στον ίσκιο του μεγάλωναν γενιές και γενιές κατοίκων του όμορφου προαστίου. Στόλιζε το πεζοδρόμιο και χάριζε απλόχερα οξυγόνο στους περαστικούς.
Το δέντρο είχε πια μεγαλώσει και δε το βαστάγαν τα πόδια και πολύ καλά ! Έτσι ο κακός βοριάς που ζήλευε την ομορφιά του, βρήκε ευκαιρία και μαζί με τη βροχή εκείνης της βραδιάς, πρώτα μαλάκωσε το χώμα που στήριζε τα γέρικα πόδια του δέντρου και ύστερα το έριξε.
<<Να μη μπορείς να καμαρώνεις>> του είπε !
Οι άνθρωποι της πόλης πολύ στεναχωρήθηκαν που είχε χαθεί έτσι άδοξα ο καλός τους φίλος. Πρέπει να φυτέψουμε ένα καινούριο σκέφτηκαν.
<<Έχουμε ανάγκη από το οξυγόνο του>> είπαν κάποιοι !
<<Και από τον ίσκιο του >> φώναξαν κάποιοι άλλοι !
Έτσι αφού έκλαψαν το δέντρο κανα- δυό μέρες στο facebook το ξέχασαν και δεν ξανασχολήθηκαν !
Λίγους μήνες μετά τη θέση του δέντρου πήραν κάτι μοντέρνες πλάκες πεζοδρομίου που αν χρειαστεί μπορούν να χρησιμεύσουν και για θέση στάθμευσης.
Προχωρά η κοινωνία και ο πολιτισμός, με τα δέντρα θα ασχολούμαστε τώρα ?
Γιάννης Καπάτσος
