[ad_1]
Την ημέρα που τελειώνεις την ειδικότητα ανοίγεται ένα τούνελ μπροστά σου.
Έχεις τρεις επιλογές. Τρεις εξόδους.
Η πρώτη έξοδος γράφει εξωτερικό..Δυσκολη στροφή με μεγάλη κλίση η οποία όμως τις πιο πολλές φορές οδηγεί σε έναν πολύ άνετο λεωφορειοδρομο.
Η δεύτερη έξοδος γράφει επικουρικος γιατρός .Είναι μια κοντινή έξοδος που οδηγεί σε κακοτραχαλους δρόμους. Σε δρόμους με κίνηση και πολεμικές συνθήκες..σε δρόμους εξάντλησης. Ένας σίγουρος αλλα αργός και μακρύς δρόμος .
Η τριτη έξοδος εινσι τούνελ.
Λέγεται ιδιωτικό επάγγελμα. Τούνελ μεγάλο με χιλιόμετρα και πολλά διόδια..χαμηλη ορατότητα και φωτισμός δωματίου..όποίος το διαβεί οδηγεί με αγωνία να βρει την έξοδο..
Πάντα ο νέος ειδικευμένος θα κοιτάζει πίσω του αναρωτωμενος αν διάλεξε την σωστή έξοδο..
Έχοντας αυτές τις επιλογές και βλέποντας τη δυσκολία πολλοί γιατροί είχαν απαιτήσει το άνοιγμα των συμβάσεων ώστε απλά να ζήσουν. Να μπορέσουν τουλάχιστον να στηριχτούν σε ένα μαξιλάρι επιβίωσης γνωρίζοντας ότι και αυτό είναι αναξιοπρεπές
.
Όμως τι δεν ηταν αναξιοπρεπες κύριοι συνάδελφοι μέχρι τώρα?
Ήταν αξιοπρεπείς οι εφημερίες μας που αμοιβομασταν με 2 ευρώ την ωρα για 200 ασθενείς? Που φτάσαμε στο σημείο να τρώμε ξύλο? Άυπνοί 36 ώρες να…
[ad_2]
Διαβάστε περισσότερα
