[ad_1]
Οταν πριν από χρόνια η διάσημη ανθρωπολόγος Margaret Mead ρωτήθηκε από έναν φοιτητή της ποιο είναι το αρχαιότερο σημάδι πολιτισμού στον κόσμο, όλοι περίμεναν να ακούσουν «ένας αυτοσχέδιος γάντζος για ψάρεμα» ή «κάποιο εργαλείο». Ομως η Mead απάντησε: «Ενα ανθρώπινο οστό, ηλικίας 15.000 ετών, το οποίο είχε σπάσει και το είχαν ξανακολλήσει για να θεραπευτεί. Στο ζωικό βασίλειο όταν σπας το πόδι σου, πεθαίνεις. Γίνεσαι βορά στα θηρία που παραμονεύουν. (…) Το σημείο που αρχίζει ο πολιτισμός είναι η βοήθεια σε κάποιον που έχει ανάγκη…».
Αρκετές δεκαετίες μετά, η λαίλαπα που βιώνει ο πλανήτης θέτει εν αμφιβόλω την πυραμίδα των αξιών μας. Φέρνει τις κοινωνίες αντιμέτωπες με τις επιλογές που έκαναν «εν καιρώ ειρήνης». Και τους υποβάλλει αμείλικτα ερωτήματα: Πόσο κοστολογείται η ανθρώπινη ζωή τη στιγμή της κρίσης; Στον Ισημερινό της Λατινικής Αμερικής πτώματα στοιβάζονται επί ημέρες παρατημένα στους δρόμους, χωρίς κανείς να τα πλησιάζει.
Σε χώρες που φλερτάρουν με την ανοσία της αγέλης, ηλικιωμένοι και ευπαθείς ομάδες γίνονται «βαρίδια» ή εν δυνάμει θυσίασμα για ένα αορίστως «γενικό καλό» ενώ στην υπερδύναμη της Δύσης ένας πλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού ζητά ασπίδα προστασίας για τους ναύτες του εν…
[ad_2]
Διαβάστε περισσότερα
