Περί Ισλάμ ο λόγος!
Αφιερωμένο στους οπαδούς της θεωρίας “της αδελφοποίησης των λαών” και κυρίως εκείνους που διέπονται από ενοχικό σύνδρομο κατα της Δύσης και θεωρούν ότι οι ισλαμιστές λαθρομετανάστες θα αφομοιωθούν.
Το Ισλάμ, η πίστη των μουσουλμάνων, δεν ειναι απλά μια θρησκεία. Ειναι τρόπος ζωής! Ειναι ιδεολογία και κοσμοθεωρία για την αντίληψη περί του κόσμου και την συμπεριφορά του καθενός πιστού στην καθημερινότητα του, στις προσωπικές και στις επαγγελματικές του σχέσεις. Ειναι το πρισμα μέσω του οποίου ο μουσουλμάνος διάγει τον βίο του και αντιμετωπιζει την ζωή την δίκη του αλλα και των άλλων.
Οποιος δεν αποδέχεται το ως άνω, ειναι απλώς αιθεροβάμων.
Δεν θα επεκταθώ στα σημεία της πίστης του Αλλαχ, ούτε και στον βίο και ημέρες του προφήτου του (Μωαμεθ).
Θα αρκεστώ σε κάποια εδάφια και χαρακτηριστικά σημεία της πίστης για τον Αλλαχ, όπως αυτή πρεσβεύεται απο το ίδιο το κοράνι και τα ιερά βιβλία των ισλαμιστών.
Ας δούμε λοιπόν το Κηρυγμα “αγάπης” μέσα απο το ίδιο το κοράνι, αναφορικά με τους αλλόθρησκους:
– «Φονεύετε τους απίστους όπου και αν τους βρίσκετε» (2: 190-193).
– «Θυμηθείτε ότι ο Κύριός σας ενέπνευσε τους αγγέλους (με το μήνυμα): “Είμαι μαζί σας δώστε αντοχή στους Πιστούς. Θα σπείρω τον τρόμο στις καρδιές των απίστων. Τσακίστε τους λαιμούς τους, και σακατέψτε τα ακροδάχτυλά τους”» (8: 12).
– «Όταν συναντάτε τους απίστους (στη μάχη), τσακίστε τούς λαιμούς τους· αργότερα, όταν θα τους έχετε πλήρως καθυποτάξει, δέστε τους γερά» (47: 4).
– «Πολεμήστε εκείνους που δεν πιστεύουν στον Αλλάχ, ούτε στην Ημέρα της Κρίσεως, ούτε θεωρούν απαγορευμένο εκείνο που έχει απαγορεύσει ο Αλλάχ και ο Αγγελιοφόρος του, ούτε παραδέχονται τη θρησκεία της Αλήθειας, (ακόμη κι αν είναι) απ’ τους ανθρώπους του Βιβλίου (Χριστιανοί και Εβραίοι) μέχρις ότου πληρώσουν το φόρο υποταγής, κι αισθάνονται καθυποταγμένοι» (9: 29).
Ο πόλεμος πάντως, για την επικράτηση του Ισλάμ επιζητείται μέσα από τις σελίδες του Κορανίου: «Μην επιδιώκεται την ειρήνη, για να είστε οι κερδισμένοι» (47: 35). Παρομοίως, στο «Ταμπαρί» διαβάζουμε: «Οι Άραβες ήταν οι πρώτοι που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Προφήτη. Είμαστε οι βοηθοί του Αλλάχ και οι βεζύρηδες του Αγγελιοφόρου του. Πολεμούμε τον κόσμο μέχρι που να πιστέψουν στον Αλλάχ. Όποιος πιστέψει στον Αλλάχ και στον Αγγελιοφόρο του έχει εξασφαλίσει τη ζωή του και τα υπάρχοντά του από μας. Όσο για κείνον που δεν πιστεύει, θα τον πολεμήσουμε για πάντα για τον σκοπό του Αλλάχ. Ο φόνος του είναι μικρό πράγμα για μας» (9: 69).
Έτι περαιτερω και με βάση τα ως άνω ας προβούμε σε μια κρίση αναφορικά με τους αλλόθρησκους πληθυσμούς “που είχαν ´η εχουν την τύχη” να ζουν υπό την ισλαμική κυριαρχία.
Όσον αφορά λοιπόν τις μειονότητες -που πολλές φορές ήταν πλειονότητα του κατακτημένου πληθυσμού- το Ισλάμ τις αντιμετωπίζει ως υποδεέστερες κοινωνικές ομάδες. Το παιδομάζωμα, υπήρξε μια συστηματική τακτική του αραβικού και του τουρκικού Ισλάμ κατά των χριστιανών και των Εβραίων, σχεδόν μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Αρκετοί ερευνητές θεωρούν ότι η περιβόητη μουσουλμανική ανοχή ήταν «ένα κωδικοποιημένο σύστημα νόμιμης τυραννίας», η οποία δημιουργούσε για τις μειονότητες «μια φυλακή από την οποία έβγαινε κανείς μόνο αν είχε φτερά ή αλλαξοπιστούσε». Το νομικό σύστημα των υποτελών δημιουργήθηκε από τον χαλίφη Ομάρ Β’. Σύμφωνα με αυτό οι ανήκοντες στις μειονότητες όφειλαν να πληρώνουν τον κεφαλικό φόρο, ως ένδειξη υποταγής στο Ισλάμ. Επίσης, η ιδιοκτησία της γης τους πέρασε στη μουσουλμανική κοινότητα. Για να την καλλιεργούν έπρεπε να πληρώνουν ειδικό φόρο.
Ο Τζον Λαφίν, ένας από τους γνωστούς συγγραφείς που ασχολήθηκαν με τη Μέση Ανατολή, γράφει: «Απαγορευόταν η ανέγερση νέων εκκλησιών, η αναστήλωση των παλιών και η χρησιμοποίηση θρησκευτικών συμβόλων, όπως ο σταυρός. Οι ντχιμίς (τα προστατευμένα άτομα) έπρεπε να ζουν σε απομονωμένη περιοχή και σε φτωχόσπιτα. Γάμος, ερωτική επαφή με μουσουλμάνα και βλασφημία κατά του Ισλάμ, επέσυραν την ποινή του θανάτου. Οι μουσουλμάνοι δεν έπρεπε να συναναστρέφονται με του ντχιμίς, στους οποίους δεν επιτρεπόταν να καταθέτουν στο δικαστήριο κατά μουσουλμάνου και δεν είχαν καμιά εξουσία πάνω του. Δεν επιτρεπόταν στους υποτελείς να φέρουν όπλα, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η ζωή τους, ενώ διάφορα μέτρα ρύθμιζαν το χρώμα και το στιλ των φορεμάτων τους, επιβάλλοντας κακόγουστα και γελοία ενδύματα. Στους δρόμους ξεχώριζαν εύκολα και προκαλούσαν το χλευασμό. Για να διακρίνονται στα δημόσια λουτρά τους υποχρέωναν να φορούν ένα μικρό κουδούνι στο λαιμό. Μόνο οι μουσουλμάνοι μπορούσαν να έχουν άλογα ή καμήλες. Οι ντχιμίς είχαν μόνο γαϊδούρια… Δεν έπρεπε να κάνουν κάτι που θα ενοχλούσε τους μουσουλμάνους, έτσι εκτελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα σιωπηλά και δε μπορούσαν να θρηνήσουν δημόσια έναν προσφιλή τους εχθρό… Έπρεπε να σηκωθούν και να παραμείνουν όρθιοι μπροστά σε μουσουλμάνο, να του μιλούν με σεβασμό, να παραμερίζουν για να περάσει πρώτος και να βαδίζουν στο αριστερό του πλευρό -η ακάθαρτη πλευρά για τους μουσουλμάνους».
Η αρνητική αντιμετώπιση των θρησκευτικών κοινοτήτων και η θεώρησή τους ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας επιβιώνει μέχρι σήμερα στις χώρες που προήλθαν από τον παλιό μουσουλμανικό κόσμο. Αρκετές αρνητικές διακρίσεις διατηρήθηκαν από τα εθνικιστικά κινήματα που προσπάθησαν να κρατήσουν κάποια απόσταση από το Ισλάμ, όπως οι Νεότουρκοι και οι κεμαλικοί στην Τουρκία, και οι μπααθιστές στον αραβικό κόσμο. Η μουσουλμανική υπεροψία χρησιμοποιήθηκε από τους Τούρκους εθνικιστές για την ολική εξόντωση των χριστιανικών κοινοτήτων με πρωτοφανείς γενοκτονίες στις αρχές του 20ου αιώνα. Την ίδια μουσουλμανική υπεροψία χρησιμοποίησαν και οι μπααθικοί για την εδραίωση τις κυριαρχίας τους. Χαρακτηριστικός είναι ό λόγος που εκφώνησε ο πρόεδρος της Αιγύπτου Σαντάτ το 1972, κατά τον εορτασμό της επετείου γέννησης του Μωάμεθ: «Πιστεύουμε, όπως μας διέταξε ο Αλλάχ, ότι είμαστε έθνος εκλεγμένο πάνω απ’ όλα τα έθνη… Ο Αλλάχ μας διόρισε εκτελεστές της υψηλότερης των αποστολών».
Δεν χρειάζεται να θυμίσω φαντάζομαι τι διεμηφθη στα 400 έτη ζυγού απο τους “αδελφούς” μας τους Τούρκους, ούτε και να αναφερθώ περαιτερω στην εθνοκάθαρση μέσω γενοκτονιών που επιτέλεσαν στην Μικρά Ασία εις βάρος των Ελλήνων (των παράλιων του Αιγαίου και του πόντου) και των Αρμενίων, οι νεοτουρκοι του Κεμαλ…
Η ειδοποιός λοιπόν διαφορά του δυτικού χριστιανικού κόσμου (συμπεριλαμβανομένου των Ιουδαίων) και του Ισλάμ είναι μια και μοναδική (και δεν αναφέρομαι σε ζητήματα πίστης, αλλά σε κοινωνικά δεδομένα)•
Οι δυτικές κοινωνίες κατόρθωσαν, μέσω της προόδου και κατέστησαν την θρησκεία ως μια κατάσταση ψυχική – πνευματική, που δεν καθορίζει την καθημερινότητα του πολίτη, αλλά αφορά στο εσωτερικό του είναι.
Αντιθέτως, το Ισλάμ είναι ίδιο και απαράλλακτο άμα τη εμφανίσει του! Ήτοι εδώ και 1.400 έτη καθορίζει καθ´ ολοκληρίαν όχι μόνο την ζωη των πιστών του, αλλά την ίδια την καθημερινότητα τους! Ο νόμος είναι ο νόμος του Κορανίου και άρα ο θρησκευτικός νόμος, ο δικαστής είναι ο μουφτής και οι σχέσεις των ανθρώπων διέπονται από το Κορανι και μόνο, η δε καθημερινότητα τους συμπεριλαμβάνει την υποχρεωτική προσευχή (τρεις φορές την ημέρα) οπουδήποτε και αν ευρίσκονται.δεν χρειάζεται δε να θυμίσω την θέση της γυναίκας στις ισλαμικές κοινωνίες, η οποία είναι χειρότερη και από εκείνη του ζώου.
Τέλος, ο σκοπός του Ισλάμ, δεν είναι άλλος από την επικράτηση επί των αλλόθρησκων! Τούτο συνέβαινε πάντα και εξακολουθεί α συμβαίνει μέχρι σήμερα, χωρίς να έχει αλλάξει στο παραμικρό.
Αυτοί λοιπόν είναι οι «αδερφοί» μας! Καλωσορίσετε τους άνευ ουδεμιάς επιφυλάξεως και με ανοιχτές αγκαλιές, αποδεχόμενοι την επίθεση αγάπης απο αυτούς! Μετανοείτε ενώπιον τους για όλα τα κακά που οι «βάρβαροι δυτικοί» τους προκάλεσαν! Απεκδυθειτε των δικών σας αξιακών αρχών και ασπαστείτε την μια και μοναδική ιδεολογία, ήτοι το Ισλάμ!
Είμεθα όλοι αδέρφια και ισότιμοι πολίτες τούτου του κόσμου! Τι δεν είμεθα;
Οι ισλαμιστές μας θέλουν είτε νεκρούς είτε σκλάβους;
Δεν πειράζει! Αν είναι να έχουμε παγκόσμια ειρήνη, ας είμεθα γκιαούρηδες….
Δημήτριος Π. Μάρκου
Δικηγόρος Αθηνών
