[ad_1]
Ο Πεδουλάκης μετράει και… δεν μετράει. Νέος είναι, αλλά όχι φρέσκος, στο τρίτο πέρασμα του από τον «πράσινο» πάγκο. Μάλλον πιο ήρεμος από ποτέ, δείχνει πως δεν υπάρχουν πολλά που μπορούν να τον εκπλήξουν. Η ζωή βέβαια όταν ακούει τέτοια κρυφογελά και σχεδιάζει, αλλά ο «Άρτζι» ξέρει ποιος είναι, που βρίσκεται, τι μπορεί να κάνει. Η ταμπέλα του «καλύτερου Έλληνα προπονητή» ούτε τον βαραίνει, ούτε τον αφορά. Η ηρεμία που λέγαμε.
Πίσω στα γκρουπ. Μπορεί να κάθισαν ανακατεμένοι, με αλφαβητική σειρά, αλλά δεν ήθελε πολύ για τους βάλεις σε ομάδες.
Στο ένα, Ράις, Τζόνσον, Φριντετ.
Στο άλλο Γουάιλι, Μπέντιλ, Μπραουν.
Προφανώς η κατηγοριοποίηση δεν έχει να κάνει μόνο με την ποιότητα, ούτε είναι συνάρτηση μόνο της ηλικίας. Το μεταξύ τους γινόμενο φανερώνει το εμβαδό του καθενός: το αισθανόταν κανείς πως ο Ράις θα είναι χαρούμενος που θα παίξει μπροστά στο κατάμεστο Ο.Α.Κ.Α, αλλά δεν θα το βιώσει ως πρωτοφανές. Όχι αυτός, έχοντας περάσει από το «Γιαντ Ελιάου», ο ίδιος που έχει υπάρξει πολυτιμότερος στο τελευταίο σκαλί της Ευρωλίγκας, το ’14 στο Μιλάνο.
Ο Γουέσλι Τζόνσον, βετεράνος 9 ετών στο ΝΒΑ και πατέρας τεσσάρων παιδιών, είχε στο χρώμα της φωνής τον επαγγελματισμό και την συγκατάβαση του…
[ad_2]
Διαβάστε περισσότερα
