Το «ψέμα έχει κοντά πόδια» μας διδάσκει η λαϊκή σοφία.. όπως επίσης μας διδάσκει ότι «το ψέμα δεν ζει για να γεράσει»
..Επί πολλές ημέρες τόσο η κα Μαριέττα Γιαννάκου, όσο και η κα Όλγα Κεφαλογιάννη εμφανίζονται ως οι υπερασπιστές και θεματοφύλακες της «παιδοκεντρικότητας», εισπράττοντας διθυραμβικές αναγνωρίσεις μεταξύ άλλων από την Εφημερίδα των Συντακτών (με το αξέχαστο εμετικό πρωτοσέλιδο για τα παιδιά που «τα βγάζουν στο παζάρι»..), διαδικτυακές φωνές ωμής εξαπάτησης των πολιτών και διασποράς του hoax της «υποχρεωτικής συνεπιμέλειας» και βέβαια το γνωστό μαχητή κατά της «νέας τάξης πραγμάτων» Δημοσθένη Λιακόπουλο.
Διαβάσαμε τις 10 τροπολογίες που είχαν έτοιμες στο συρτάρι τους (αλήθεια ποιος «εταιρικός» νομικός νους να τις έχει γράψει.. άραγε..; ).. και σταχυολογούμε. Ως προς το γνωστό ζήτημα ενόχλησης τους – το «από κοινού και εξίσου»: «Και εφόσον, όταν οι γονείς ζουν μαζί, δεν ασκούν «εξίσου» τη γονική μέριμνα, δεν δύνανται να «εξακολουθούν» να την ασκούν στις περιπτώσεις διαζύγιου..» μας λέει η Μ. Γιαννάκου και η Όλγα Κεφαλογιάννη.
Έξοχα!
Μάθαμε λοιπόν το 2021, ότι μέσα στο γάμο οι σύζυγοι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΣΟΙ..!! Ότι υπάρχει πρωτεύον και δευτερεύον σύζυγος ως προς τη γονική μέριμνα…!!
Η εξύψωση του φεμινισμού λοιπόν…
Η επαναφορά του αρχηγού της οικογένειας!!
Και όλα αυτά με ύμνους από τους εμπόρους δικαιωματισμού.. που κραδαίνουν τον κίνδυνο της «επαναφοράς της πατριαρχίας»..
«Γελάει ο κόσμος» μας λέει η μοντέρνα λαϊκή σοφία στη διάλεκτο του διαδικτύου..
Πάμε όμως και στην αποθέωση..
Καταγγέλλουν και οι παραπάνω κυρίες και οι ευκαιριακοί συνοδοιπόροι τους, το νομοσχέδιο, με τον απαίσιο όρο που εφηύραν και έχουμε εμείς καταγγείλει ως βαθιά προσβλητικό, ως «γονεοκεντρικό» εμφανιζόμενες ως οι θεματοφύλακες του γνήσιου και ανόθευτου από τους «διαβολικούς» γονείς (και δεν ντρεπόμαστε.. αλλά αυτό είναι κοινοτυπία πλέον να το λέμε) συμφέροντος του παιδιού.. το οποίο και είναι πάνω από όλα.. ιδιοποιούμενες την ευαισθησία για το παιδί, ωσάν οι υπόλοιποι να θέλουν παιδιά.. στην εκμετάλλευση και παιδική εργασία..
Κάθε γνήσια υποκρισία όμως και ψέμα, έχουν το εγγενές πρόβλημα της βραχύβιας ύπαρξης – «δεν ζουν για να γεράσουν» έχοντας «κοντά πόδια»…
Και του λόγου του αληθές, αναφορικά με το άρθρο 1519 ως προς την απαγόρευση μονομερούς αλλαγής του τόπου κατοικίας (καταχρηστική πρακτική που είχε οδηγήσει σε τραγωδίες αποξένωσης) διαβάζουμε στην τροπολογία τους πως το «δικαστήριο μπορεί να διατάξει κάθε πρόσφορο μέτρο, λαμβάνοντας υπόψη του το συμφέρον του παιδιού, καθώς και τις στεγαστικές, επαγγελματικές και λοιπές περιστάσεις του δικαιούχου της επιμέλειας».
Πάνω από όλα λοιπόν το συμφέρον του παιδιού –που μας ενοχλεί να το νοθεύσουμε με την πρόταξη του δικαιώματος να έχει δύο γονείς στη ζωή του– αρκεί να μη θίγεται το «κοινό» μας… αυτοί και αυτές που μας αποθεώνουν..
Πάνω από όλα το παιδί… αρκεί να μην θίγονται οι «στεγαστικές, επαγγελματικές και λοιπές περιστάσεις του δικαιούχου της επιμέλειας» που όλοι καταλαβαίνουμε που αναφέρονται..
Μονά-ζυγά δικά μας..!
Η πολιτική του «ναι – αλλά»..
Πάνω από όλα το παιδί… αρκεί να μην χαλάει η βολή μας..
Καταγγέλλουμε τα σκοτεινά κέντρα «γονεοκεντρικότητας» αλλά όταν μας λένε πως τα δικαιώματα στέγασης, επαγγέλματος και «λοιπά» δηλαδή τα πάντα, υπερισχύουν του δικαιώματος του παιδιού σε δύο γονείς.. αυτό δεν είναι «γονεοκεντρικό» αυτό είναι.. παιδοκεντρικός πολιτισμός..
«Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω»..
Είναι όχι απλά γνωστό, αλλά δεδομένο αξίωμα σε όσους έχουν ασχοληθεί με αυτή τη μεταρρύθμιση, ότι το «κίνημα για παιδιά χωρίς τον ένα τους γονιό» έχει βαθιές ρίζες. Λομπίστικο, αντιδραστικό και πανταχού και υψηλά παρών.
Αντανακλά ένα ιδιότυπο «βαθύ Κράτος» το οποίο στον κρίσιμο αυτό κοινωνικό τομέα πίστευε ότι συγκυβερνά διαχρονικά και διακομματικά αυτόν τον τόπο.
Δεν τους έπιασε λοιπόν ο «πόνος» για την πεμπτουσία του δικαίου και τις διεθνείς συμβάσεις.
Το βαθύ Κράτος και οι πρόθυμοι που στοιχήθηκαν περί αυτό απλούστατα δεν ήθελαν να αλλάξει τίποτα.
Δεν θέλουν παιδιά με δύο γονείς.
Απεχθάνονται το #δικαιωμα_σε_2γονεις.
Δεν θέλουν ίσους γονείς.
Ήθελαν το φτιασίδωμα μιας ψευτομεταρρύθμισης και να συνεχιστεί η κατάσταση που γνωρίζαμε – του κατεστημένου της αποκλειστικής επιμέλειας και την εν ζωή γονιών – εξαΰλωσης του δεσμού τους με τα παιδιά τους.
Ατυχώς και λυπηρά και η κα Γιαννάκου και η κα Κεφαλογιάννη συντάχθηκαν ως αξιολογείται με αυτή την πλευρά.
Η για πολλούς λόγους επίσης λυπηρή χθεσινή εμφάνιση της Μ. Γιαννάκου στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ και τον Άρη Πορτοσάλτε, όταν δίχως τα προδιατυπωμένα κείμενα μπροστά της, έλεγε μεταξύ άλλων στον άναυδο δημοσιογράφο πως το Σ/Ν είναι κατακριτέο… γιατί λέει ότι οι γονείς είναι.. ίσοι ως προς τα γονεϊκά καθήκοντα (με πλήρη σύγχυση ακόμα και βασικής ορολογίας), είναι μια εικόνα που δεν αξίζει σε μία πολιτικό που η φιλελεύθερη προοδευτική παράταξη είχε δει στο πρόσωπό της, πάλαι ποτέ, μία άξια μαχήτρια.
Όσο για την κα Κεφαλογιάννη, νέα πολιτικό, δεν θέλουμε και δεν αξίζει να κάνουμε κανένα άλλο σχόλιο.
