[ad_1]
Το τέλος του 20ού αιώνα θεωρήθηκε ως το τέλος της «μεγάλης κυβέρνησης». Ηδη από τη δεκαετία του 1980, με εμβληματικές τις κυβερνήσεις του Ρόναλντ Ρίγκαν και της Μάργκαρετ Θάτσερ στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, θεωρήθηκε ότι το μεγάλο πρόβλημα των οικονομιών και των κοινωνιών ήταν η κλίμακα των κρατικών παρεμβάσεων που είχε σφραγίσει όλη την περίοδο από τη δεκαετία του 1930 και μετά.
Η επέκταση του κράτους στην οικονομία, η ύπαρξη δημόσιων ή εθνικοποιημένων τραπεζών και βιομηχανιών, το κρατικό μονοπώλιο σε τομείς όπως η παιδεία, η αναδιανομή πλούτου μέσω της προοδευτικής φορολογίας και της λειτουργίας των δημόσιων ασφαλιστικών συστημάτων, η ύπαρξη μηχανισμών οικονομικού σχεδιασμού και προγραμματισμού, δαιμονοποιήθηκαν και σε μεγάλο βαθμό αποδιαρθρώθηκαν.
Μικρή σημασία είχε ότι η βαρύτητα των δημόσιων δαπανών ως ποσοστό του ΑΕΠ παρέμεινε σε υψηλά επίπεδα ή ότι μεγάλο μέρος της ιδιωτικής επιχειρηματικής δράσης συνέχισε να εξαρτάται από δημόσιες χρηματοδοτήσεις και επιδοτήσεις. Το βασικό ήταν η αίσθηση μιας «αλλαγής παραδείγματος» που συχνά προωθήθηκε και με τόνους θριαμβευτικούς, ιδίως μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μοντέλου που είχε προβληθεί ως το κατεξοχήν παράδειγμα…
[ad_2]
Διαβάστε περισσότερα
