Στην καθομιλουμένη η λέξη Τόφαλος χαρακτηρίζει τον εύσωμο άνθρωπο, ενώ συχνά έχει και περιπαικτικό χαρακτήρα. Στην πραγματικότητα ο Δημήτριος Τόφαλος (1884-1966) , ήταν ένας γιγαντόσωμος αθλητής της Άρσης Βαρών από την Πάτρα , που μάλιστα πήρε και το χρυσό μετάλλιο στους μεσολυμπιακούς αγώνες του 1906.
Η ενασχόληση του με τον αθλητισμό , εν πολλοίς οφείλεται σε ένα σοβαρό ατύχημα που είχε στο δεξί του χέρι σε ηλικία δέκα ετών και το οποίο σώθηκε από “ κόψιμο “ χάρις την επιμονή του Πατέρα του.
Μικρός του άρεσε να παρακολουθεί τους εργάτες να ξεφορτώνουν εμπορεύματα από τα βαγόνια του σιδηροδρομικού σταθμού τα οποία στη συνέχεια φόρτωναν στα κάρα. Μία ημέρα όμως η μηχανή του τρένου ξεκίνησε απότομα σφυρίζοντας με αποτέλεσμα να τρομάξει ένα άλογο που άρχισε να τρέχει προς το μέρος του παρασύροντας τον. Όταν μεταφέρθηκε στην κλινική οι γιατροί διαπίστωσαν ότι το δεξί του χέρι είχε συντριβεί και θεώρησαν πως έπρεπε να κοπεί.
Ωστόσο συνάντησαν την πεισματική αντίδραση του πατέρα του, με αποτέλεσμα να κάνουν πίσω , συστήνοντας του όμως να κάνει γυμναστική και ιδιαίτερα κωπηλασία. Ο ίδιος καθώς βρισκόταν στις αποθήκες του σταφιδέμπορου πατέρα του, άρχισε να γυμνάζεται με τα ζύγια και γρήγορα έγινε αντιληπτό ότι τα μικρό αγόρι είχε υπερφυσικές δυνάμεις.
Σε ηλικία 16 ετών άρχισε να πηγαίνει στο γυμναστήριο της Γυμναστικής Εταιρείας Πατρών , όπου σήκωνε τα 94 κιλά με χαρακτηριστική ευκολία. Τρεις μήνες αργότερα έλαβε μέρος στους πρώτους πανελλήνιους αγώνες άρσης βαρών που διεξήχθησαν στην Πάτρα όπου και κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο.
Οι επιδόσεις του , είχαν ως αποτέλεσμα να δηλωθεί η συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1904 , στο Saint Louis των Η.Π.Α. , ήταν όμως άτυχος γιατί κατά την διάρκεια του ταξιδιού αρρώστησε και χρειάστηκε να νοσηλευτεί στην Αμβέρσα. Έτσι η συμμετοχή του ακυρώθηκε.
Δύο χρόνια μετά ήρθαν οι αγώνες που τον έκαναν γνωστό στο πανελλήνιο και έβαλαν τις βάσεις , ώστε το όνομα του να γίνει συνώνυμο του γιγαντόσωμου ανθρώπου.
Το 1906, η Ελλάδα στην προσπάθεια της να πετύχει την μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών αγώνων στην Ελλάδα , διοργάνωσε μια μεσολυμπιάδα και σε αυτήν ο Δημήτριος Τόφαλος θα συμμετείχε στο αγώνισμα της Άρσης Βαρών . Μεγάλος του αντίπαλος ο φημισμένος Αυστριακός (φούρναρης στο επάγγελμα) Γιόζεφ Στάινμπαχ .
Οι δύο αντίπαλοι έδωσαν σκληρή μάχη στο αγώνισμα της ανύψωσης βαρών με τα δύο χέρια και ο Τόφαλος εν μέσω ιαχών και ζητωκραυγών σήκωνε τα 142 κιλά για να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο.
Η επιστροφή του στην Πάτρα , έλαβε τιμές αρχαίου ολυμπιονίκη, οι δάφνες όμως κράτησαν λίγο.
Το 1908 ήταν πάλι άτυχος ,γιατί ενώ ετοιμαζόταν να λάβει μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου , έμαθε ότι το αγώνισμα της Άρσης Βαρών δεν συμπεριλαμβανόταν πλέον στα ολυμπιακά αγωνίσματα.
Το γεγονός αυτό τον έκανε να στραφεί στην Πάλη (κατς) , παίρνοντας τον δρόμο για την Αμερική. Εκεί θα δώσει πολλούς αγώνες , ενώ θα πραγματοποιήσει και πολλές περιοδείες ανά τον κόσμο.
Στην Αμερική θα γνωρίσει άλλο ένα ελληνόπουλο από το Κουτσοπόδι Άργους , που δούλευε βοηθός σερβιτόρου σε εστιατόριο του San Francisco ,τον Χρήστο Θεοφίλου. Ο Τόφαλος θα διακρίνει το ταλέντο του Χρήστου και θα γίνει προπονητής του. Ο Θεοφίλου ξεκίνησε ως ερασιτέχνης παλαιστής για να περάσει στην ιστορία ως Τζιμ Λόντος , διάσημος για το “ αεροπλανικό “ του κόλπο με το οποίο εξουδετέρωνε τους αντιπάλους του.
Μία ακόμη πτυχή της ζωής του Τόφαλου, είναι ότι έδρασε και ως μυστικός πράκτορας για λογαριασμό του ελληνικού κράτους σε Ιταλία και Τουρκία. Η φήμη που είχε αλλά και τα ταξίδια του ανά τον κόσμο , του έδιναν αυτή την δυνατότητα καθώς δεν τραβούσε τις υποψίες.
Το 1952 αποφάσισε να επιστρέψει στην γενέτειρα του , την Πάτρα , θέλοντας να περάσει ήρεμα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Ο φίλος του Γεώργιος Σουρής αναφέρει ότι παρά τις πολλές γυναίκες που πέρασαν από την ζωή του , μόνο μια πρωταγωνίστρια (που δεν κατονομάζεται) του ελληνικού θεάτρου τον έκανε να θέλει να την παντρευτεί , όμως όπως χαρακτηριστικά αναφέρει τον απέτρεψε “ σώζοντας τον “ .
Ο Δημήτριος Τόφαλος θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 15 Νοεμβρίου 1966, από πνευμονικό οίδημα. Η Πάτρα θα τον τιμήσει δίνοντας το όνομα του σε οδό , αλλά και σε κλειστό γυμναστήριο της Πόλης.
