[ad_1]
Όταν η Τουρκία κλιμάκωσε την εμπλοκή της στη Λιβυκή κρίση, φάνηκε να παίρνει ένα μεγάλο ρίσκο. Μπορεί να επέλεξε να στηρίξει τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση του Φαγέντ αλ-Σαράτζ (αναγνωρισμένη για την ακρίβεια από τον ΟΗΕ εντός μιας ειρηνευτικής συμφωνίας που πολύ γρήγορα κατέρρευσε), όμως ήξερε ότι ήταν σχετικά αδύναμη, καθώς η όποια αναγνώριση δεν μεταφραζόταν απαραίτητα και σε στήριξη, πέραν αυτής της Τουρκίας και του Κατάρ, την ώρα που η αντίπαλη πτέρυγα που περιλάμβανε το με έδρα το Τομπρούκ κοινοβούλιο (τον άλλο πόλο της ειρηνευτικής συμφωνίας) και τον στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ είχε την υποστήριξη της Ρωσίας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Αιγύπτου και φαινόταν να ελέγχει σημαντικό μέρος της λιβυκής επικράτειας, όχι όμως την πρωτεύουσα Τρίπολη.
Η Τουρκία με την κίνησή της αυτή ήθελε να προωθήσει δύο βασικούς στόχους. Από τη μια να κατοχυρωθεί ως μια δύναμη που μπορεί να έχει ρόλο και λόγο συνολικά στην ανατολική Μεσόγειο και να μπορεί να εγγυηθεί εξελίξεις πέραν των συνόρων της. Από την άλλη, να εξασφαλίσει ότι η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης θα γινόταν η πρώτη κυβέρνηση στην ευρύτερη περιοχή που όχι μόνο θα αναγνώριζε τις αναθεωρητικές απόψεις και…
[ad_2]
Διαβάστε περισσότερα
