Η ιστορία του Ήφαιστου από τη Μυθολογία, αποτελεί μια κλασσική περίπτωση απόρριψης ενός μη «ιδανικού» παιδιού … O Καιάδας στη Σπάρτη ήταν το χαρακτηριστικό παράδειγμα όνειδος της οικογένειας (κυρίως του πατέρα) για το ανάπηρο παιδί του.
Στο πέρασμα των αιώνων, με τη σαφή επίδραση του χριστιανισμού και της αναγέννησης, της ουμανιστικής αντίληψης που διαχύθηκε από τον πνευματικό κόσμο, δόθηκε ώθηση για τον εξανθρωπισμό του δικαίου και την βελτιστοποίηση της νομοθεσίας. Φτιάχτηκαν κοινωνικές δομές … Έγιναν δωρεές … Ιδρύθηκαν σωματεία και ΜΚΟ … δόθηκαν χρήματα από διάφορους πόρους … έγιναν πολλά με αγάπη και πολλά με ’’αγάπη’’ …
Εντούτοις, ακόμα και στις μέρες μας απαντάται ποικιλοτρόπως η ληστεία της ψυχής των ΑμεΑ. Ένα ΑμεΑ, ακόμα και σήμερα, στερείται την παιδική του ηλικία και καταδικάζεται σε ένα βάναυσο κι αργό πνευματικό νανισμό χωρίς οίκτο και δίχως τέλος.
Συγκεκριμένα, στο σχολείο δεν γίνονται συνήθως οι κατάλληλες παρεμβάσεις, ώστε να εντάσσονται τα άτομα με αναπηρίες. Η υλικοτεχνική υποδομή δεν επαρκεί ή δεν είναι κατάλληλα προσαρμοσμένη και εξατομικευμένη ανά πάθηση. Ταυτόχρονα οι δάσκαλοι δεν είναι πάντα κατάλληλα εκπαιδευμένοι. Το φαινόμενο bullying είναι συχνό και οι ’’μειονεξίες’’ καθιστούν ορισμένα άτομα ιδιαιτέρα ευάλωτα, καθώς ίσως δεν βρίσκονται σε θέση να αποκρούσουν τυχόν προσβλητικές ενέργειες εις βάρος τους.
Είναι γεγονός ότι η διαπίστωση μιας αναπηρίας, επιφέρει μεγάλες ανακατατάξεις στην καθημερινότητα των γονέων και εν γένει της οικογένειας. Αρχικά οι συγκρούσεις στην ανισορροπία που προκύπτει στις νέες λειτουργικές θέσεις είναι αναπόφευκτες καθώς οι φροντιστές τους είναι πολύ κουρασμένοι, ίσως θυμωμένοι και απόλυτα απογοητευμένοι.
Στο σημείο αυτό έρχεται με μεγαλοπρέπεια εν χορδαίς και οργάνοις ο ρόλος της πολιτείας …
Γυρίζει την πλάτη στα ΑμεΑ χωρίς να υποστηρίζει οικονομικά τις πρόσθετές τους ανάγκες. Οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια δεν είναι προσβάσιμα σε άτομα με κινητικά προβλήματα ή προβλήματα όρασης. Οι δομές στήριξης υπολειτουργούν λόγω υποχρηματοδότησης και οι άνθρωποι που φροντίζουν τα άτομα αυτά, συχνά δεν είναι κατάλληλα εκπαιδευμένοι. Επιπρόσθετα, στα ιδρύματα ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος της κακοποίησης των ΑμεΑ, λόγω κυρίως του μεγάλου πλήθους των ΑμεΑ σε σχέση με το προσωπικό και της ανυπαρξίας ελέγχου από την πολιτεία.
Το ζήτημα της κοινωνικής προστασίας και της περίθαλψης των ΑμεΑ έχει ιατροκοινωνική υπόσταση. Σχετίζεται άμεσα με τα ανθρώπινα δικαιώματα και συναρτάται από τα εκάστοτε πρότυπα της κοινωνίας σχετικά με τη διαπαιδαγώγηση και τη συμπεριφορά μας προς τα άτομα με αναπηρία.
Φτάσαμε στο 2018 … Κι ακόμα βρισκόμαστε σε νηπιακό στάδιο στην αντιμετώπιση των ΑμεΑ. Ακόμα χρησιμοποιούμε λανθασμένα τη σχετική ορολογία αποτρέποντας την εξατομίκευση. Πέρασαν τα χρόνια κι ακόμα
’’εφευρίσκονται’’ αναπηρίες … Ακόμα να αντιληφθούμε ότι ένα άτομο με πρόβλημα όρασης ή κινητική δυσκολία δεν είναι νοητικά υστερημένο … Φτάσαμε στο 2018 κι ακόμα ζητείται ελπίς στη ληστεία της ψυχής τωνΑμεΑ … Φτάσαμε ως εδώ κι ακόμα ζητείται η αληθινή αγάπη …
Καπάτσος Γιάννης, Δημοτικός σύμβουλος Κηφισιάς
