Ο Μέγας Αλέξανδρος, ανάμεσα στα ήθη, τα έθιμα και τις αξίες που μεταλαμπάδευσε στους απολίτιστους και βάρβαρους λαούς ήταν ο σεβασμός των γερόντων. Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, ’’Ο Μέγας Αλέξανδρος… τους έπεισε πατέρας τρέφειν και μη φονεύειν’’. Επιπρόσθετα, συναντάμε, σε ιστορικά βιβλία αναφορές για τις τιμές που αποδίδονταν στους γέροντες και την ύπαρξη πολυάριθμων γηροκομείων που λειτουργούσαν σε πόλεις της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Βασικό γνώρισμα, λοιπόν, κατά την προχριστιανική και κατά την χριστιανική περίοδο ήταν ο σεβασμός προς το γήρας.
Εντούτοις, στην εποχή μας τείνουν να χαθούν πλήρως η ανθρωπιά, η ευαισθησία, η αγάπη, η φροντίδα, η αλληλεγγύη με απόρροια την περιθωριοποίηση της τρίτης ηλικίας. Είναι πασίδηλο ότι η τρίτη ηλικία βιώνει συχνά την αναξιοπρέπεια (άποροι, άστεγοι και υποσιτισμένοι) και τη δυσμενή επιβίωση. Ταυτόχρονα, ζει πολλές φορές την απόρριψη και την απρεπή συμπεριφορά. Η μοναξιά και η εγκατάλειψη από το οικογενειακό περιβάλλον δεσπόζουν συχνά. Δυστυχώς, ολοένα και περισσότερα άτομα της τρίτης ηλικίας περνούν αναγκαστικά στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, ειδικά εφόσον αντιμετωπίζουν χρόνιες ασθένειες, ψυχολογικά ή οικονομικά προβλήματα. Ταυτόχρονα, δεδομένου ότι η τεχνολογία εξελίσσεται ραγδαία, οι άνθρωποι που διανύουν το τελευταίο στάδιο της βιολογικής τους ύπαρξης, δεν δύνανται να την παρακολουθήσουν. Η κοινωνία, λοιπόν, προχωράει και τους αφήνει πίσω θεωρώντας ότι είναι απόμαχοι της ζωής. Κατ’ αυτόν τον τρόπο τα γηρατειά βιώνουν το ’’φονεύειν’’.
Σ’όλα τα ανωτέρω έρχονται να προστεθούν η γήρανση του πληθυσμού, η οποία θα γίνει πιο έντονη τα επόμενα χρόνια και η σχεδόν ανύπαρκτη πολιτεία, η οποία ελλείψει πολιτικής βούλησης και δευτερευόντως λόγω οικονομικής δυσπραγίας, δεν ενισχύει τις κοινωνικές δομές.
Όμως, το επίπεδο ανάπτυξης ενός πολιτισμού κρίνεται πάντα από τον τρόπο που φέρεται το σύνολο της κοινωνίας απέναντι στα πιο αδύναμα μέλη της. Ο σεβασμός και η φροντίδα για το γήρας είναι η ευθύνη και ταυτόχρονα η παρακαταθήκη, που πρέπει να διαφυλάξουμε και να ενισχύσουμε.
Γι’ αυτό το λόγο, ο Δήμος μας, έχει χρέος να συμβάλλει στην κοινωνική προσφορά και να πρωτοστατήσει σε έργα φιλανθρωπίας και στην ενίσχυση των κοινωνικών δομών. Αποτελεί αναπόδραστη αναγκαιότητα, να σκύψουμε πάνω από το ζήτημα της προστασίας και της περίθαλψης της τρίτης ηλικίας. Έχουμε χρέος να θέσουμε ως απαρέγκλιτο στόχο να εξαλείψουμε τις εικόνες που δεν μας τιμούν καθόλου ως κοινωνία, χαράζοντας και υλοποιώντας το όραμα της ίδρυσης του Σπιτιού Φροντίδας & Γαλήνηςτων γερόντων.
Το Δημοτικό Γηροκομείο Κηφισιάς θα πρέπει να είναι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Θα είναι ο χώρος της ανιδιοτελούς προσφοράς όλων των εθελοντών δημοτών που θα τελεί υπό την αιγίδα της Δημοτικής αρχής.
Μέσα στο Σπίτι Φροντίδας & Γαλήνης των γερόντων, θα κατορθώσουμε να ενδυναμώσουμε την αυτοεκτίμηση των ηλικιωμένων δημιουργώντας δεσμούς μέσα στην ομάδα, προάγοντας τη συντροφικότητα, εξασφαλίζοντας την ποιοτική αναβάθμιση της διαβίωσής τους και δίδοντας, τελικά, νόημα στη ζωή τους.
Το Σπίτι Φροντίδας & Γαλήνης, θα είναι ο χώρος, όπου ο κάθε ηλικιωμένος θα μπορεί να αναπτύσσει ο ίδιος δράσεις και πρωτοβουλίες, θα αποκτήσει την αίσθηση του ανήκειν, τη θέληση για νέους στόχους και την πραγματοποίησή τους.
Οι ηλικιωμένοι, που προσέφεραν κατά τα παραγωγικά χρόνια της ζωής τους και εργάστηκαν για την κοινωνία, δεν πρέπει να θεωρούνται απόμαχοι της ζωής. Δικαιούνται να συμβιώνουν ευκολότερα με τα προβλήματα υγείας και της ενδεχόμενης λειτουργικής τους ανεπάρκειας και όχι να τίθενται στο περιθώριο.
Οι νέοι πελαργοί, όταν ο γέρος χάσει τα φτερά του, τον περιτριγυρίζουν και τον θάλπουν με τα δικά τους φτερά και τον τρέφουν. Όταν θελήσει να πετάξει, τον βοηθούν πετώντας δίπλα του και βοηθώντας τον ως ανταπόδοση των ευεργεσιών.
Μας βαρύνει, λοιπόν, η ευθύνη να τιμήσουμε τα γηρατειά και την αγάπη που μας προσέφεραν. Να ανταποδώσουμε τις θυσίες και τους αγώνες που έκαναν, τις αξίες που μας έδωσαν και να τους προσφέρουμε απλόχερα βοήθεια και συμπαράσταση, φροντίδα και ζεστασιά, σεβασμό και αγάπη,ψυχαγωγία και συντροφιά, εξασφαλίζοντας την αξιοπρεπή τους διαβίωση, ως ελάχιστη αναγνώριση της προσφοράς τους.
Να μεριμνήσουμε, όχι μόνο να προσθέσουμε στα χρόνια ζωή, αλλά και να δώσουμε πνοή ζωής στα χρόνια…
Γιάννης Καπάτσος Δημοτικός Σύμβουλος Κηφισιάς
ykapatsos@gmail.com
