[ad_1]
Στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο ίσως η πιο γνωστή και διαχρονική φράση είναι αυτή που είχε πει ο Γκάρι Λίνεκερ. Για: το «παιχνίδι που παίζουν 11 εναντίον 11 και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί». Αν αυτός ο σπουδαίος Άγγλος ζούσε τα τελευταία χρόνια στα μέρη μας; Θα το ξανασκέφτονταν. Και μάλλον θα έλεγε πως «το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι που όλοι είναι ισότιμοι αλλά στο τέλος κερδίζει ο… Ιβάν και ο Τίγρης». Έστω με την υποσημείωση «σε όλα εκτός από τον αγωνιστικό χώρο».
Εκεί κατάντησαν το πιο λαοφιλές άθλημα εκείνοι που θέλησαν και συνεχίζουν να θέλουν να λειτουργούν σαν «νταβατζήδες» και να μοιράζουν τίτλους, κονδύλια, εξουσία και έλεγχο των ποδοσφαιρικών πεπραγμένων.
Δυστυχώς αυτό δείχνει να συμβαίνει και με την ανοχή της Πολιτείας η οποία πλέον λειτουργεί ως απλός παρατηρητής των εξελίξεων. Λες και κάποιοι βολεύονται με το να παραμείνει το προϊόν βουτηγμένο στη λάσπη, την καμαρίλα, τα υπόγεια της ΕΠΟ, τα μυστικά κονδύλια και τους διαδρομιστές που λύνουν και δένουν οδηγώντας ακόμη περισσότερο στην απαξίωση.
Τι κι αν ελπίζαμε από πέρυσι ότι ήρθε η ώρα της κάθαρσης; Ότι με τις ευλογίες, και την υψηλή εποπτεία της UEFA και της FIFA, η ελληνική κυβέρνηση δεν θα επέτρεπε να γίνουν άλλα…
[ad_2]
Διαβάστε περισσότερα
