Είναι τα βράδια που δεν κοιμήθηκες. Οι δρόμοι που πήρες με καπνό αντί για ορίζοντα. Οι στιγμές που έφτασες πρώτος… και έφυγες τελευταίος.
Είναι οι φωτιές που πρόλαβες. Και αυτές που δεν ξεχνιούνται ποτέ.
Σήμερα δεν αποχαιρετάς απλά ένα πυροσβεστικό. Αποχαιρετάς ένα κομμάτι της ζωής σου. Έναν σιωπηλό σύντροφο που ήταν πάντα εκεί — χωρίς παράπονα, χωρίς φόβο.
Κάθε γρατζουνιά πάνω του έχει ιστορία. Κάθε σειρήνα που χτύπησε, μια μάχη. Κάθε διαδρομή, μια υπόσχεση ότι θα παλέψεις μέχρι το τέλος.
Δεν είναι εύκολο να λες «αντίο» σε κάτι που σε έκανε αυτό που είσαι.
Σε ευχαριστώ για όλα. Για τις στιγμές, για τη δύναμη, για όσα αντέξαμε μαζί.
Και όπου κι αν πας… θα κουβαλάς πάντα λίγο από τον καπνό, τον ιδρώτα και την καρδιά μας