[ad_1]
Ο Μίκης Θεοδωράκης δεν είναι πια μαζί μας, αλλά κανείς δεν τον ξεχνάει. Η απώλειά του στις 2 Σεπτεμβρίου συγκλόνισε όλη τη χώρα, εκδηλώσεις γίνονται σε πολλές πόλεις, ενώ η πρώτη μέρα του λαϊκού προσκυνήματος έδειξε γιατί ο Μίκης ήταν σημαντικός για τους πολίτες κάθε ηλικίας. Από τους μεγαλύτερους που με δάκρυα στα μάτια και ένα λουλούδι στα χέρια έφταναν στη Μητρόπολη, μέχρι τους νεότερους που μπορεί να ανακαλύπτουν ακόμα τον μουσικό του πλούτο αλλά έδειχναν το ίδιο συγκλονισμένοι με τον θάνατό του.
Πολλοί ήταν αυτοί που κρατούσαν άσπρα ή κόκκινα λουλούδια τα οποία τοποθετούσαν πάνω στο φέρετρο, με αποτέλεσμα να χρειάζεται συνεχώς να τα μεταφέρουν για να τοποθετούνται τα καινούργια. Πολλοί ήταν εκείνοι που σήκωναν τη γροθιά τους για να τον αποχαιρετήσουν. Άλλωστε, ο Μίκης δεν ήταν μόνο ένας τεράστιος μουσικός, αλλά ένας άνθρωπος που πήρε μέρος στην Αντίσταση, πολέμησε στα Δεκεμβριανά, βασανίστηκε μέχρι παράλυσης στη Μακρόνησο.
Η Χούντα απαγόρευσε τα τραγούδια του, τον φυλάκισε, ο ίδιος δεν λύγισε και ο κόσμος αυτά τα δεν τα ξεχνά. Ίσα ίσα για αυτούς που μεγάλωσαν με τα τραγούδια του, αυτά αποτελούν το μουσικό background των κοινωνικών αγώνων που οι ίδιοι έχουν δώσει. Γι’ αυτό πολλοί…
[ad_2]
Διαβάστε περισσότερα
