Πάρνηθα – Εθνικός δρυμός 2020.
Δεν θα μιλήσω για την πολιτεία και τις ευθύνες της, που η “περιβαλλοντική της ευαισθησία-υποκρισία” περιορίζεται μόνο στην τοποθέτηση ανεμογεννητριών σε ότι δάσος και βουνό υπάρχει.
Θα μιλήσω για εμάς τους φυσιολάτρες, τους γονείς, τους φίλους, τους μικρούς και μεγάλους που θέλουμε την απόδραση και την αναζητούμε στην φύση.
Αυτό που αντίκρυσα στα +1000 υψόμετρο στην Πάρνηθα είναι αποκρουστικό.
Το κάνει ακόμα πιο τραγικό, το γεγονός ότι περιμετρικά από αυτές τις εικόνες, υπήρχε πλήθος κόσμου, παιδιών, πιν νικers που έπαιζαν, άκουγαν μουσική, έκαναν yoga κτλ.
Κάνεις δεν μπήκε στην διαδικασία, κανείς δεν ενοχλήθηκε.
Εκπαιδευτήκαμε και εκπαιδεύουμε και τις επόμενες γενιές σε αυτές τις εικονες. Στη νοοτροπία οτι δεν είναι δική μας δουλειά, αλλά κάποιου άλλου, του κράτους, του δήμου, της καθαρίστριας, του δίπλα, του αλλουνού.
Δεν θα μακρυγορήσω, αλλά θα πω τα παρακάτω:
1. Ότι σκουπίδια κάνουμε, τα παίρνουμε μαζί μας στην πόλη. ΔΕΝ τα βάζουμε στους κάδους του δάσος που ΚΑΚΩΣ υπάρχουν κάδοι σε εθνικό δρυμό ή βουνό.
Οπότε, να έχουμε μαζί μας πάντα σακούλες σκουπιδιών μεγάλες και γάντια.
2. Εκπαιδεύουμε και τα παιδιά μας στο να μαζεύουν τα κάθε τους σκουπίδι. Οκ το παιχνίδι αλλά η παιδεία είναι το παν.
Ωραία τα πάρτυ στην εξοχή αλλά τα πλαστικά πιατάκια και ποτηράκια με λίγο αέρα θα στολίζουν για πάντα το μέρος, όπως και γίνεται.
3. Μαθαίνουμε στα παιδια να σέβονται κάθε μορφή ζωής. Από την πιο μικρή. Την μεγάλη την “σέβονται-φοβούνται” ούτως ή άλλως.
4. Σε ένα δρυμό, δεν ουρλιάζουμε δεν φωνάζουμε, δεν βάζουμε μουσική σε ένταση party. Είμαστε φιλοξενούμενοι στον χώρο που ζουν αλλα πλάσματα και αυτό πρέπει να το σεβαστουμε. Η παρουσία μας πρέπει να είναι όσο πιο διακριτική γίνεται.
Τέλος δεν είναι ντροπή, δεν είναι κακό να μαζέψουμε και σκουπιδάκια που δεν είναι δικά μας, εμείς ΚΑΙ τα παιδιά μας. Αν το κάναμε όλοι από λίγο δεν θα βλέπαμε τέτοιες εικόνες.
Στο κάτω κάτω, για να πηγαίνουμε στο βουνό, κάτι θέλουμε να πάρουμε από αυτό.
Ας πάρουμε και τα ίχνη μας φεύγοντας…
-Fotis Red-
