[ad_1]
Ο εικοστός αιώνας είναι αλήθεια ότι για την Ελλάδα σήμαινε αρκετές και μεγάλες καταστροφές. Και κυρίως πλήθος πολέμων. Αρκεί να αναλογιστούμε τι σήμαιναν οι δυο κρίσιμες δεκαετίες 1912-1922 και 1940-1950. Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά τις μαζικές πολιτικές διώξεις, τις εκτελέσεις, τις εξορίες την πολιτική προσφυγιά, αρκετά χρόνια δικτατορικών διακυβερνήσεων και το γεγονός ότι αποκτήσαμε μόλις το 1974 – και αφού ζήσαμε και την τραγωδία της Κύπρου– μια κοινοβουλευτική δημοκρατία με συμμετοχή όλων των κομμάτων, η εικόνα συμπληρώνεται. Πλάι σε όλα αυτά, η εμπειρία ενός τεράστιου ξεριζωμού, του μικρασιατικού και ποντιακού ελληνισμού, η μεγάλη μάχη της ενσωμάτωσης των προσφύγων και βέβαια το γεγονός ότι η Κατοχή ειδικά για τη χώρα μας σήμαινε την εμπειρία της πείνας και των μαζικών εκτελέσεων.
Όμως, τα τελευταία 45 χρόνια, χρόνος κοντά δύο γενεών, οι εμπειρίες δεν περιλάμβαναν ανάλογες μεγάλες καταστροφές. Οι γενιές που είναι σήμερα ενεργές στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή δεν έχουν ζήσει πόλεμο, πείνα ή μια εικόνα γενικευμένης καταστροφής. Η γενιά του Πολυτεχνείου, η τελευταία που πρόλαβε μαζικές διώξεις για πολιτικά φρονήματα, φυλακίσεις και βασανιστήρια, σιγά σιγά αποσύρεται από το…
[ad_2]
Διαβάστε περισσότερα
