Τις στιγμές που αναρωτιέμαι αν αξίζει να συνεχίζω, αν αυτό που κάνω έχει πραγματικά νόημα, εμφανίζεται, ως δια μαγείας, ένας άνθρωπος για να μου “πει”: Προχώρα.
Όταν αμφιβάλλεις, όταν δειλιάζεις ή κουράζεσαι, να ψάχνεις ανθρώπους που έχουν έναν ιερό σκοπό στη ζωή τους. Ανθρώπους που μπορούν να σε τροφοδοτήσουν με ελπίδα και φως.
Γιατί όταν στέκεσαι δίπλα σε εκείνους που έχουν επιλέξει την προσφορά ως τρόπο ζωής, κάτι αλλάζει μέσα σου. Δεν μπορείς να μείνεις ίδιος.
Είναι αυτοί που δεν προσφέρουν από περίσσευμα, αλλά από την ψυχή τους.
Από τις πληγές τους.
Κι όμως έχουν τόσο φως, που μπορούν να φωτίσουν και το δικό σου σκοτεινό μονοπάτι.
Έτσι ήρθε και η Αμάντα.
Μια γυναίκα που όχι απλώς προσφέρει.
Ζει για να προσφέρει.
Για την ομάδα της στην Εκάλη. Για τον τόπο της. Για το κοινό καλό.
Η Αμάντα δεν λέει πολλά.
Προχθές, όμως, μου έδωσε κάτι που δεν είναι απλώς ένα μπλουζάκι.
Είναι παράσημο. Είναι υπενθύμιση.
Πάνω του γράφει:
“Walking to Extinguish Cancer.”
Προχωράμε για να σβήσουμε τον καρκίνο. Περπατάμε για να δώσουμε ανάσα
κι ελπίδα.
Αυτό το μπλουζάκι το κρατώ σαν φυλαχτό.
Γιατί η Αμάντα ξέρει: το να αντιμετωπίζει μια οικογένεια τον καρκίνο, είναι σαν να προσπαθεί να σβήσει μια πυρκαγιά.
Και για μένα, αυτό το μπλουζάκι είναι μια υπενθύμιση:
του ποια θέλω να είμαι
του πού θέλω να πάω
και κυρίως με ποιους
Όταν χαθείς, ψάξε εκείνους που περπατούν για τους άλλους.
Πιάσε τον βηματισμό τους.
Εκεί, μέσα στο βήμα της προσφοράς, θα ξαναβρείς τον δρόμο σου.
