Γιατί τρέχεις ακόμα ως εθελοντής ρε φίλε στα 53 σου πλέον; Και έχεις και παιδί ΆμΕΑ που αν πάθεις κάτι ποιος θα το προστατεύσει μετά;
Μια ερώτηση που συχνά πυκνά την κάνουν γνωστοί κυρίως αλλά και άγνωστοι σχεδόν πάντα λόγω περιέργειας.
Ας το πω με απλά λόγια αν και το βλέπω να καταλήγει σεντόνι πάλι.
Ως εθελοντής πρώτης γραμμής στην προστασία ζώων και περιβάλλοντος μετράω πλέον 15 χρόνια και πάμε για 16. Θα το έλεγε κάποιος και “επαγγελματική καριέρα” με ειδικές απαιτήσεις καθώς πρέπει να συνδυάσεις οικογένεια, προσωπικό χρόνο καθώς και τον χρόνο για το βιοποριστικό επάγγελμα σου.
Εθελοντής έγινα από μια αιτία που συζητάμε αρκετές φορές. Κόντεψα να χάσω το σπίτι μου από φωτιά το 2009 στα ΒΑ Αττικής και αποφάσισα να κάνω κάτι για αυτό , από το να γκρινιάζω καθήμενος στον καναπέ μου.
Έτσι ξεκίνησα στην ΟΕΔΔ τότε που ήταν ουσιαστικά μια παρέα νέων με πενιχρά και ενίοτε δανεικά μέσα (σήμερα είναι πρότυπο αλλά πήρε πολύ δουλειά αυτό από όλα τα στελέχη της)
Γιατί παραμένω λοιπόν ως εθελοντής καθώς όντως είναι δύσκολα να ισορροπήσουν όλα καθώς οι ευθύνες είναι άλλες στα 36 με 37 ως χωρισμένος τότε και με μικρή καριέρα ακόμα σε σχέση με το σήμερα , εκ νέου παντρεμένος , με παιδί ΑμΕΑ και μια εξαιρετικά σοβαρή θέση ευθύνης σε ιδιωτικό οργανισμό.
– Το αίσθημα του ανήκειν. Το να ανήκεις σε μια ομάδα ανθρώπων που πράττει υπέρ προστασίας ζωών και περιβάλλοντος είναι απίστευτα ικανοποιητικό. Συμμετέχεις ενεργά στην διαχείριση καταστάσεων όπου άλλοι απλά κοιτάνε. Και το κάνεις επειδή το θέλεις και όχι γιατί πληρώνεσαι για αυτό.
– Στο “πληρώνεσαι” μπαίνει το ηθική ανταμοιβή. Σε κάποιους ανθρώπους ακούγεται πολύ λίγο ίσως. Σε μένα όμως το ευχαριστώ από έναν ανθρώπο που στην δύσκολη είδε φύλακα άγγελο να τον σώζει αυτόν, την οικογένεια του, το σπίτι του ..ακόμα και τα ζώα του , είναι ανεκτίμητο. Σύνδρομο Προστάτη; Ίσως θα έλεγε κάποιος. Από.την άλλη όλοι δεν το έχουμε απέναντι σε μια εικόνα που βλέπουμε να κινδυνεύει ο διπλανός μας; Πρέπει να είσαι πολύ γομάρι για να αδιαφορήσεις.
– Αδρεναλίνη. Εδώ είναι στην ιδιοσυγκρασία του καθενός. Προσωπικά μου αρέσει η αδρεναλίνη. Απεχθάνομαι το να δημιουργώ αποτύπωμα στο μαξιλάρι του καναπέ με τα νώτα μου. Οπότε πάντα , όσο μπορώ και όσο έχω χρόνο να διαθέσω, θα πάω σε δράσεις, εκπαιδεύσεις και υπηρεσίες ως εθελοντής.
– Εθνικό ιδεώδες. Δεν είναι υπερβολή. Το να μετέχεις στην προστασία της πατρίδας και των ανθρώπων που βρίσκονται σε αυτή ως κάτοικοι και ως επισκέπτες , είναι μέρος εθνικής ιδέας. Είναι ένα είδος “θητείας” καθώς έχεις υποχρεώσεις, έχεις εκπαιδεύσεις, έχεις μάχιμο ενεργητικό και φυσικά το κάνεις φέροντας εθνόσημο με ότι αυτό σημαίνει. Να σημειώσω εδώ πως στο πεδιο ουκ ολίγες φορές θα συνεργαστεις με αλλοδαπές ομάδες και υπηρεσίες άλλων χωρών πλέον, οπότε το εθνόσημο είναι στοιχείο που φέρεις απαραίτητα και για αυτό συμπεριφέρεσαι και ανάλογα.
– Οικογένεια. Ναι έχεις ρίσκο, ναι λειτουργείς σε επικίνδυνο περιβάλλον ( η Φύση δεν αστειεύεται) όμως ταυτόχρονα αποκτάς εφόδια και ικανότητες που κάνουν την οικογένεια σου ασφαλέστερη ενώ ταυτόχρονα τους κανείς υπερήφανους για ότι πράττεις, ειδικά επειδή είναι ανιδιοτελές.
Οπότε προς απάντηση της πρώτης ερώτησης, όλα αυτά είναι οι αιτίες που με κρατούν προσωπικά (ίσως και άλλους/Ες ) στον εθελοντισμό ακόμα. Έστω και αν πλέον η συνδρομή μου είναι πολύ μικρότερη στο πεδίο (οι νεότεροι ειναι ικανότεροι σωματικά πλέον) είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου και του σκεπτικού μου.
Όλα τα παραπάνω βέβαια σε αρκετούς μπορεί να φανούν ως μπλα μπλα και ίσως και ναρκισσιστικά ίχνη προσωπικότητας. Το μόνο που θα ζητήσω από αυτούς πριν κρίνουν, είναι να έρθουν μια εβδομάδα μόνο να συμμετέχουν σε όλο αυτό και να μιλήσουν ξανά μετά. Πολλές φορές οι εμπειρίες είναι οι καλύτεροι δάσκαλοι και κριτές.
Την καλημέρα μου σε όλους μας. Καλή δύναμη στους συναδέλφους επαγγελματίες και εθελοντές επί τω έργω στην χώρα μας (ειδικά στην Χίο), και ευχές για ηρεμοτερη αντιπυρική.
