[ad_1]
Ιστορικά ο εθνικισμός στην Τουρκία ήταν κατεξοχήν συνδεδεμένος με τις παραλλαγές του κεμαλισμού, ιδίως από τη στιγμή που ήταν ο Κεμάλ Ατατούρκ αυτός που κατεξοχήν συνέβαλε στην αρχική διατύπωση του τουρκικού εθνικού αφηγήματος, σε μια διαδρομή που από τους Νεότουρκους καταλήγει στη διαμόρφωση του τουρκικού κράτους.
Η επιμονή σε μια τουρκική και όχι οθωμανική ταυτότητα, η εισαγωγή στοιχείων τομής με το παρελθόν (ακόμη στο επίπεδο του αλφάβητου), η αντίληψη ενός κοσμικού εθνικού ιδεώδους διαχωρισμένου από την μουσουλμανική ταυτότητα ήταν μερικά από τα στοιχεία αυτά. Προφανώς και εντός αυτού του αφηγήματος δεν ακυρωνόταν κάθε αναφορά στην Οθωμανική ιστορία ή το Ισλάμ, αλλά ήταν σαφής η προσπάθεια για έναν εθνικισμό πιο κοντά στη συνεκτική ιδεολογία των ευρωπαϊκών εθνικών κρατών.
Αυτό δεν σήμαινε ότι δεν έπαυε να έχει το στοιχείο επιθετικότητας που χαρακτηρίζει κάθε εθνικισμό ή ότι δεν περιλάμβανε επίσης διάφορες «εθνικές διεκδικήσεις». Η Κυπριακή τραγωδία για παράδειγμα έχει ως αφετηρία το πώς θεωρήθηκε ότι η Κύπρος ανήκει στην ευρύτερη έννοια του τουρκικού εθνικού χώρου. Και βέβαια και η έναρξη των τουρκικών «αναθεωρητικών» αξιώσεων σε σχέση με το Αιγαίο, ήδη από τη δεκαετία…
[ad_2]
Διαβάστε περισσότερα
