Περπατάς στο πεζοδρόμιο, περπατούν 2,3 μαζί δεν κάνουν στην άκρη,
πρέπει να βγεις στον δρόμο,
πας να περάσεις από τη διάβαση πεζών δεν σταματάει κανείς,
είσαι με ποδήλατο στον ποδηλατόδρομο γεμάτος με πεζούς και δεν κάνει κανένας στην άκρη,
είσαι καρφωμένος σε κίνηση πριν από σχολείο γιατί οι γονείς θέλουν να αφήσουν ακριβώς απέξω από την πόρτα τα παιδιά τους (γυμνασίου!!!) να μην περπατήσουν 5 μέτρα,
πας σε εστιατόρια κ καπνίζουν πούρα μες στη μούρη σου,
πας στο σινεμά και μιλάνε λες και είναι στο μπαλκόνι του σπιτιού τους,
περπατάς μέσα σε εμπορικά κέντρα και κάθονται 4, 5 και συζητάνε και έχουν κλείσει όλο το νοητό διάδρομο για να περνάει ο κόσμος και πρέπει να τους πεις Συγνώμη να περάσω και αφού σε κοιτάξουν κάνουν στην άκρη για να περάσεις.
Σε διασταυρώσεις και σε στενά, σπάνια θα σου παραχωρήσει κάποιος την προτεραιότητα του, εκτός αν είσαι πλατινέ ξανθιά ροφός.
Αυτά και πόσες δεκάδες άλλα, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό μόνο στην Ελλαδιτσα.
Κάθε μέρα, κάθε στιγμή να εκνευρίζεσαι για τα αυτονόητα.
Γιατί μας συμβαίνει αυτό;;;
Γιατί έχουμε γίνει έτσι;;;
Τι στο διάολο συμβαίνει με αυτή τη χώρα;;
Εγώ έχω γίνει γεροπαράξενος ή τελικά είμαστε πολύ άσχημη φάρα;;;
