[ad_1]
Δύο τιτάνες του αθλητισμού έδιναν μάχη στο πράσινο γρασίδι του Wimbledon. Το θέαμα ήταν εκεί που ήλπιζαν όλοι, σκαρφαλωμένο στο υψηλότερο σκαλί.
Ο ένας, ο Ελβετός, εξαπέλυε τις πιο εξτρεμιστικές χορογραφίες του. Το βάρος των σχεδόν 38 συμπληρωμένων ετών στους ώμους του τον έστελνε σε κάθε ευκαιρία στην επίθεση, να μην γίνει κάθε πόντος διαγωνισμός αντοχής. Το ανεξάντλητο ρεπερτόριο συμβίωνε πια με την εμπειρία, αυτή που θαρρεί κανείς άλλοι χρειάζονται τρεις τενιστικές ζωές για να συλλέξουν. Δημιουργικότητα, εφευρετικότητα, μπρίο, φαντασία, δύναμη, γεωμετρία, φινέτσα. Όλες ήταν εκεί.
Ο άλλος, ο Σέρβος, είχε πετρώσει. Ένας ταχύς και ευλύγιστος ανθρώπινος τοίχος. Να υποδέχεσαι τις πιο μανιασμένες επιθέσεις του καλύτερου όλων των εποχών: αυτή ήταν η αποστολή του. Να μένεις όρθιος. Να αποθεώνεις τον οπορτουνισμό σε κάθε ευκαιρία. Να βάλεις στο μυαλό του αντιπάλου, αυτού του αντιπάλου, πως δεν θα βρεθεί τρόπος να νικηθείς. «Το cyborg των γρασιδιών», τον ονόμασε ο Mark Hodgkinson στο Wimbledon.com.
Κι όμως, κάτι περίεργο συνέβαινε όσο κυλούσε ο χρόνος.
Σερβίς το σερβίς, χτύπημα το χτύπημα, Ρότζερ Φέντερερ και Νόβακ Τζόκοβιτς έμοιαζαν να ξεμακραίνουν από το κοινό, καθώς η δυναμική ενέργεια του ζευγαριού…
[ad_2]
Διαβάστε περισσότερα
