[ad_1]
Πριν από μερικούς μήνες βρέθηκα στον λαβύρινθο του μεγαλύτερου ελληνικού νοσοκομείου αναζητώντας κάποιες πληροφορίες για κάποιο συγγενικό μου πρόσωπο. Είχε πάει πριν ένα 24ωρο στα εξωτερικά ιατρεία με πόνο στην κοιλιά και ένα σημείωμα στα χέρια από ιδιώτη παθολόγο που διέγνωσε οξεία σκωληκοειδίτιδα. Ως συνήθως η διάγνωση αμφισβητήθηκε και ξεκίνησε μια ατελείωτη σειρά εξετάσεων που η μία επιβεβαίωνε και η άλλη απέκλειε τη διάγνωση αυτή.
Πέρασαν 8 ώρες διαβουλεύσεων και στις 4 τα ξημερώματα οδηγήθηκε στο χειρουργείο με οξεία περιτονίτιδα και πολύ μεγάλο κίνδυνο για τη ζωή της. Προσπαθώντας να βρω κάποιο γιατρό να με ενημερώσει την επόμενη μέρα, συναντούσα την ψυχρότητα των νοσηλευτών που με αόριστο τρόπο με ενημέρωναν ότι οι γιατροί “είναι στο χειρουργείο”, ότι έχουν πολλές δουλειές και δεν έδειχναν να συγκινούνται ούτε όταν τους ενημέρωνα για την ιατρική μου ιδιότητα. Τελικά βρήκα κάποιο πολύ νέο γιατρό, φορτωμένο με φακέλους και πολύ επιφυλακτικό, που μου είπε όσα ήδη ήξερα από τις πληροφορίες των λοιπών συγγενών. Επιχείρησα και πάλι το άλλο πρωί να μάθω κάτι περισσότερο, αλλά και πάλι συνάντησα τον ίδιο γιατρό ο οποίος μου είπε ότι όλοι οι γιατροί ήσαν απασχολημένοι “εκτός…
[ad_2]
Διαβάστε περισσότερα
