19η Αυγούστου, Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπισμού
’’Ο κόσμος είναι αρκετά μεγάλος να ικανοποιήσει τις ανάγκες του κάθε ανθρώπου,
αλλά πολύ μικρός για να ικανοποιήσει την ανθρώπινη απληστία’’ Μαχάτμα Γκάντι
Η 19η Αυγούστου ορίστηκε από τον ΟΗΕ ως η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπισμού για να αποδώσει φόρο τιμής σε όσους έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια ανθρωπιστικών αποστολών και ταυτόχρονα να τιμήσει όσους εμπλέκονται σε ανθρωπιστικές αποστολές ανά τον κόσμο.
Στόχοι του ανθρωπισμού είναι η εξασφάλιση των δικαιωμάτων των πολιτών, της ισότητας, της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της αξιοκρατίας και του αλληλοσεβασμού και η εξάλειψη των ανισοτήτων.
Κάθε άνθρωπος πρέπει να εκτιμά, να σέβεται και να προστατεύει τον συνάνθρωπό του. Αυτό μεταφράζεται ως αγάπη προς τον συνάνθρωπο.
Εντούτοις, στην εποχή μας παρατηρείται τεράστιο έλλειμμα ανθρωπιάς. Η κρίση αξιών, φαίνεται να είναι γενικευμένη. Οι άνθρωποι επιδιώκουν την προσωπική τους εξέλιξη έχοντας στραμμένο το νου τους στην ύλη. Οι κοινωνίες θυσιάζουν κάθε ηθικό φραγμό στο όνομα της ευμάρειας. Είναι αδιανόητο να υφίστανται χώρες στις οποίες οι πληθυσμοί λιμοκτονούν αντιμετωπίζοντας απελπιστικές συνθήκες διαβίωσης. Επίσης υπάρχουν κράτη που δεν σέβονται τα δικαιώματα των πολιτών τους, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.
Επιπρόσθετα, θύμα της απληστίας μας, αποτελεί το φυσικό περιβάλλον, που πλήττεται ανεπανόρθωτα στο όνομα του καταναλωτισμού και του κέρδους.
Ζητούμενο, λοιπόν, είναι να υπάρξει η επανεκκίνηση υιοθέτησης βασικών αρχών και αξιών για την επίτευξη και εδραίωση μιας κοινωνίας ανθρωπιστικής. Πρέπει να αναπτύξουμε κριτική στάση απέναντι στα σύγχρονα κοινωνικά αδιέξοδα που επιβάλλονται από το κατεστημένο. Ένα σύστημα που επιδιώκει να είναι ο άνθρωπος πνευματικά ανάπηρος, ώστε να αποτελεί ένα απλό γρανάζι που θα λειτουργεί αυτοματοποιημένα και δίχως περιθώρια αντίδρασης…
Αλλά και η επιστήμη φέρει μεγάλο φορτίο. Κάθε τεχνολογικό επίτευγμα, πρέπει να αντιμετωπίζεται όχι μόνο ως κατάκτηση, αλλά να εξετάζεται αν δυνητικά είναι ευεργετικό ή επιζήμιο για την ανθρώπινη ύπαρξη. Η επιστήμη πρέπει να είναι απαρέγκλιτα ανθρωποκεντρική και κάθε επιστήμονας οφείλει να συναισθάνεται την κοινωνική του ευθύνη και αποστολή.
Τέλος, τη λειτουργία της φιλανθρωπίας και του ανθρωπισμού την έχει αναλάβει σε μεγάλο βαθμό η ανεξέλεγκτη – και ύποπτη πολλές φορές – βιομηχανία των ΜΚΟ… Λειτουργούν ως εφήμεροι ευεργέτες και υποκαθιστούν τα ηθικά σωριασμένα κράτη με μια μορφή ελεγχόμενης κι εξ αποστάσεως φιλανθρωπίας ως παροδική αντίδραση στην ανθρώπινη δυστυχία. Ουσιαστικά με τον τρόπο αυτό επιτρέπεται η διαιώνιση των θλιβερών καταστάσεων…
Προκειμένου, λοιπόν, να διασωθούν τα τελευταία ψήγματα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, πρέπει πρώτα να ανακαλύψουμε τον άνθρωπο μέσα μας και κατόπιν να διδάξουμε ανθρωπιά. Να αναζητήσουμε την ομορφιά της ζωής στην αλληλεγγύη, στην ανθρωπιστική παιδεία, στον γνήσιο ανιδιοτελή εθελοντισμό, στην υπεράσπιση του περιβάλλοντος και των ηθικών αξιών που σήμερα τελούν υπό κατάρρευση.
Η εποχή μας αναζητά απεγνωσμένα τους αγώνες και τις θυσίες μας για να αποκατασταθεί το τεράστιο κοινωνικοοικονομικό έλλειμμα που οι ίδιοι εγωιστικά δημιουργήσαμε.
Ας ξεκινήσουμε, επιτέλους, από κάπου…
Γιάννης Καπάτσος Δημοτικός Σύμβουλος Κηφισιάς
ykapatsos@gmail.com
