Το ΕΚΑΛΗ 1. Γράφει ο Άγγελος Κασίμης

0
902
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια όμορφη γωνιά της Αττικής, στην Νέα Ερυθραία, ήρθε να σταθεί στην καρδιά μιας μικρής, αλλά θαρραλέας εθελοντικής ομάδας της ΟΕΔΔ ένα κατακόκκινο πυροσβεστικό όχημα. Του έδωσαν το όνομα Εκάλη 1. Ήταν το 2011, όταν με περηφάνια στάθηκε για πρώτη φορά στο σταθμό, έτοιμο να γράψει τη δική του ιστορία δίπλα στους ανθρώπους που το πίστεψαν.
Από την πρώτη του έξοδο, το Εκάλη 1 δεν ήταν απλά ένα όχημα. Ήταν συνοδοιπόρος, δάσκαλος και φύλακας άγγελος. Στις φλόγες των δασών, στα στενά των γειτονιών, στα χιόνια και τις πλημμύρες, ήταν πάντα εκεί, στην πρώτη γραμμή. Πόσες φορές δεν έτρεξε με τις σειρήνες του να προλάβει τον κίνδυνο… Πόσες φορές δεν γέμισε τις δεξαμενές του ελπίδα και νερό για να σώσει ό,τι πιο πολύτιμο έχουν οι άνθρωποι: τη ζωή, το σπίτι, την ανάσα τους.
Στο πλευρό του μεγάλωσαν όλοι οι εθελοντές. Μαζί του έμαθαν να παλεύουν, να συνεργάζονται, να νικούν τον φόβο και την κούραση. Το Εκάλη 1 δεν έφερε μόνο τις μάνικες και τις σκάλες του, αλλά μετέφερε και τις πιο δυνατές στιγμές της ομάδας. Σώθηκαν άνθρωποι, σώθηκαν περιουσίες, και κάθε φορά που γύριζε πίσω στον σταθμό, το αγκάλιαζαν με την καρδιά τους.
Κι όμως, το Εκάλη 1 δεν στάθηκε μόνο σε ώρες λύπης και αγώνα. Στάθηκε υπερήφανο στις παρελάσεις της Κηφισιάς, έντυσε τις χαρές με τις σειρήνες του σε γάμους και γιορτές, έπαιξε και εκπαίδευσε πολλά μικρά παιδιά και έγινε κομμάτι της ζωής του τόπου. Ένα κομμάτι που κανείς δεν θα ξεχάσει ποτέ.
Και τώρα, έπειτα από τόσα χρόνια αφοσίωσης, ήρθε η ώρα να περάσει τη σκυτάλη. Ένα νέο, πιο σύγχρονο όχημα θα πάρει τη θέση του. Όχι για να το αντικαταστήσει στην καρδιά μας – γιατί εκεί το Εκάλη 1 θα μείνει για πάντα – αλλά για να συνεχίσει το έργο του με νέες δυνάμεις και δυνατότητες.
Όλοι στην ομάδα ξέρουν πως χωρίς το Εκάλη 1 δεν θα ήταν αυτοί που είναι σήμερα. Γι’ αυτό, με βαθιά συγκίνηση, του λένε «ευχαριστώ» και υπόσχονται ότι κάθε φορά που θα μπαίνουν στο νέο όχημα, ένα κομμάτι του παλιού τους φίλου θα ταξιδεύει μαζί τους.
Γιατί το Εκάλη 1 δεν ήταν ποτέ απλά ένα πυροσβεστικό. Ήταν η ψυχή της ΟΕΔΔ, η φλόγα της προσφοράς, το κόκκινο σύμβολο της αγάπης για τον άνθρωπο και τη ζωή.