Για χρόνια ζούσα σε μια προνομιακή φούσκα, από εκείνες που μόνο ένας κάτοχος μόνιμης θέσης πάρκινγκ μπορεί να καταλάβει.
Η είσοδος στο σπίτι μου δεν συνοδευόταν από το τελετουργικό του κύκλου της απόγνωσης. Το βασανιστήριο τού να ψάχνεις θέση ήταν για μένα κάτι που συνέβαινε στους άλλους ή μια δυσκολία που αντιμετώπιζα περιστασιακά όταν έβγαινα και έπρεπε να πάρω αυτοκίνητο γιατί δεν γινόταν αλλιώς.
Αλλά, ας είμαστε ειλικρινείς, το να ψάχνεις πάρκινγκ για να πας σε ένα μπαρ, είναι ενόχληση. Το να ψάχνεις πάρκινγκ για να μπεις στο σπίτι σου έπειτα από μια μέρα που σε έχει διαλύσει, είναι υπαρξιακό δράμα.
Οταν η φούσκα έσπασε και βρέθηκα να γυρνάω γύρω-γύρω από τα τετράγωνα της γειτονιάς σαν δορυφόρος σε αδιέξοδο, κατάλαβα ότι το πάρκινγκ στην Αθήνα δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα υποδομών, είναι ένας παράγοντας που μεταλλάσσει την προσωπικότητά σου.
Μπορεί να σου αλλάξει την καθημερινότητα, την ψυχολογία, την οπτική, και το εννοώ κυριολεκτικά.
Η έλλειψη πάρκινγκ οριοθετεί την κοινωνική ζωή σου και δεν είναι υπερβολή. Λες «όχι» σε εκείνη τη βόλτα που τόσο ήθελες και στον φίλο που έχεις να δεις καιρό, γιατί ξέρεις ότι αν κουνήσεις το αμάξι στις οκτώ το βράδυ, θα το παρκάρεις πέντε τετράγωνα μακριά.
Ρυθμίζεις κάθε δραστηριότητα, από το σουπερμάρκετ μέχρι το γυμναστήριο, σε απόσταση αναπνοής, ώστε να μην χρειαστεί να ρισκάρεις τη θέση-θησαυρό.
Το στρες είναι σωρευτικό και σε τρώει σταδιακά. Υπάρχουν στιγμές που γυρνάς από τη δουλειά πτώμα και το μόνο που ζητάς είναι ένας καναπές. Αντ’ αυτού, βρίσκεσαι να κοιτάς με μίσος κάθε κάδο, κάθε μηχανάκι που πιάνει χώρο αυτοκινήτου και κάθε «παράνομο» που σου έκλεψε τη θέση που συνήθως κανείς δεν βλέπει και είναι η καβάτζα σου.
Ενα βράδυ, ύστερα από σαράντα λεπτά άκαρπης αναζήτησης γύρω από το σπίτι μου, δάκρυσα από τα νεύρα. Είναι η στιγμή που η πόλη σού επιτίθεται προσωπικά. Σύμφωνα με έρευνες, ο αθηναίος οδηγός ξοδεύει κατά μέσο όρο από 15 έως 25 λεπτά για να βρει μια θέση στάθμευσης σε πυκνοκατοικημένες περιοχές.
Στις λεγόμενες κόκκινες ζώνες, όπως η Κυψέλη, το Παγκράτι, ο Νέος Κόσμος και τα Εξάρχεια, ο χρόνος αυτός μπορεί να διπλασιαστεί τις ώρες αιχμής.
Το ενδιαφέρον είναι ότι περιοχές που κάποτε θεωρούνταν άνετες, όπως η Νέα Σμύρνη, έχουν μετατραπεί επίσης σε ναρκοπέδια στάθμευσης. Για να μην μιλήσουμε για το gentrification και την αύξηση των βραχυχρόνιων μισθώσεων, που φέρνουν περισσότερους επισκέπτες με αυτοκίνητα σε γειτονιές που δεν αντέχουν άλλο φόρτο.
Σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι παράλογο που το πάρκινγκ αντιμετωπίζεται πια σαν επένδυση σε χρυσό και οι τιμές έχουν εκτιναχθεί. Μια θέση στάθμευσης στην Αθήνα σήμερα κοστίζει όσο ένα μικρό διαμέρισμα σε άλλη πόλη.
Στο Κολωνάκι ή στο Παγκράτι, η αγορά μιας θέσης σε πυλωτή ή υπόγειο μπορεί να αγγίξει ή και να ξεπεράσει τις 40.000 – 60.000 ευρώ. Οσο για την ενοικίαση, οι τιμές έχουν ξεφύγει, με τα 150 έως 250 ευρώ τον μήνα να θεωρούνται πλέον το φυσιολογικό για μια στεγασμένη θέση στο Κέντρο, ποσό που αντιστοιχεί σχεδόν στο 20% ενός μέσου μισθού.
Ασφαλώς, το πρόβλημα είναι δομικό. Η Αθήνα σχεδιάστηκε σε μια εποχή που η αναλογία αυτοκινήτων ανά κάτοικο ήταν απειροελάχιστη. Σήμερα, η πόλη έχει έναν από τους υψηλότερους δείκτες ιδιοκτησίας ΙΧ στην Ευρώπη, ενώ οι ελεύθεροι χώροι έχουν εξαφανιστεί.
Η λύση, σύμφωνα με τους ειδικούς, δεν είναι η δημιουργία περισσότερων θέσεων (που απλώς θα προσέλκυε περισσότερα αυτοκίνητα), αλλά η δραστική ενίσχυση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και η δημιουργία περιφερειακών πάρκινγκ κοντά σε σταθμούς Μετρό. Επίσης, η αυστηρή αστυνόμευση της παράνομης στάθμευσης και η επέκταση των συστημάτων ελεγχόμενης στάθμευσης για μόνιμους κατοίκους θεωρούνται μονόδρομος για να βελτιωθεί η κατάσταση.
Αλλά κάτι πρέπει να γίνει εδώ και τώρα, γιατί το πάρκινγκ στην Αθήνα είναι ένας ακήρυκτος πόλεμος. Είναι η καθημερινή υπενθύμιση ότι η πόλη μας ξεπερνά, μας στενεύει και μας αναγκάζει να συμβιβαζόμαστε με το παράλογο. Ισως η λύση να έρθει από την τεχνολογία ή από μια γενναία πολιτική απόφαση, δεν ξέρω. Μέχρι τότε, θα συνεχίσουμε να κάνουμε τον κύκλο του τετραγώνου σαν σύγχρονοι Σίσυφοι, ελπίζοντας στο θαύμα.
Σε μια αλάνα, μια κενή γωνία, σε μια μηχανή που μόλις έβαλε μπρος για να φύγει και έτυχε να βρισκόμαστε πίσω της. Τι ωραίο συναίσθημα να ανάβει μηχανή να φύγει μπροστά σου. Και τι φοβερό πράγμα να βρίσκεις να παρκάρεις ακριβώς κάτω από το σπίτι σου Παρασκευή βράδυ. Συμφωνείτε, συμπάσχοντες;
Πηγή: Protagon.gr
