Η σιωπή των αμνών … στο Δήμο Κηφισιάς! Γράφει ο Γιάννης Καπάτσος

0
440

’’Κάποια τύχη κακή και μυστήρια το ’φερε μάλλον
και σταμάτησαν όλοι ταυτόχρονα να συζητούν…
ξαφνικά δεν μπορούσε να δει πια ο ένας τον άλλον
ψάχναν όλοι παράλογους τρόπους να βρουν να κρυφτούν…’’

(Στοίχοι: Αντώνης Ανδρικάκης)

 

Στις 10 Ιανουαρίου στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Κηφισιάς, ενημέρωσα μεταξύ άλλων για το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης με θέμα την ονομασία του κρατιδίου των Σκοπίων. Μάλιστα ζήτησα να υπάρξει και σχετικό ψήφισμα.

Την προκληθείσα αμηχανία που επικράτησε, έπαυσαν οι κύριοι Αυλήτης και Ξυπολιτάς, προτάσσοντας το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει αναγκαιότητα περί τούτου. Γι’ αυτό το λόγο δεν προχώρησαν σε συζήτηση.

Προκύπτει το ερώτημα, από πότε τα μείζονα εθνικά ζητήματα έγιναν θέματα άνευ αξίας συζητήσεως, που παραγκωνίζονται από την illustration ατζέντα της θεματολογίας και τυγχάνουν της περιφρόνησης του Δημοτικού Συμβουλίου; Οι απόψεις και ανησυχίες των δημοτών μας ως υποσύνολο του ελληνικού λαού δεν πρέπει να απηχούνται;

Την ώρα που άλλα Δημοτικά συμβούλια της χώρας, όπως αυτά των δήμων Καστοριάς, Καβάλας, Βοΐου, Φλώρινας, Αλεξανδρούπολης και πιθανώς και άλλων, προέβησαν στην έκδοση ψηφισμάτων για την ονομασία των Σκοπίων, το Δημοτικό Συμβούλιο της Κηφισιάς και εν συνεχεία ο τοπικός Τύπος στο σύνολό του, επέλεξαν την αποστασιοποιημένη σιωπή τους.

Φαίνεται ότι οι φιέστες, οι γιορτές και οι πολυτελείς εκδηλώσεις είναι πιο ευχάριστες, ελκυστικές και οικίες στα αξιότιμα μέλη του Δημοτικού μας Συμβουλίου καθώς προάγουν το lifestyle και τις δημόσιες σχέσεις τους …

Φαίνεται επίσης ότι ο Τύπος της Κηφισιάς έχει μία «διακριτική προτίμηση», η οποία  συμπτωματικά, ταυτίζεται με τα καθ΄ υπαγόρευση ενδιαφέροντα της Δημοτικής αρχής. Διότι, μόνον έτσι θα μπορούσε να εξηγήσει κανείς το λόγο για τον οποίο ο τοπικός Τύπος απέκρυψε συνειδητά από τους δημότες Κηφισιάς την πρότασή μου και τη θεώρησε ως μη γενόμενη.

Εν προκειμένω, οι οψίπλουτοι δημοσιογράφοι και αρθογράφοι του τοπικού Τύπου, λειτουργούν ως οι υπηρέτες των αφεντάδων τους, ως υπηρετικό προσωπικό που αποκρύπτει θρασύτατα και συστηματικά ζητήματα που αφορούν στο παρόν και στο μέλλον της χώρας μας. Ως αμνοί των αφεντικών τους επιλέγουν τη σιωπή καταπνίγοντας ειδήσεις, ενέργειες και δράσεις όσων εκφράζουν διαφορετική άποψη.

Γίνεται φανερό ότι τα όρια της προπαγάνδας είναι δυσδιάκριτα από την εκούσια απόκρυψη ενός γεγονότος και η ενημέρωση δεν γίνεται επί ίσοις όροις. Είναι η ενημέρωση ελεύθερη και αντικειμενική ή είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της διαφθοράς καθώς υποδουλώνεται σε πρόσκαιρα συμφέροντα;

Δεν είναι, λοιπόν, παράδοξο που διαρκώς πληθαίνουν οι φωνές περί αμφισβήτησης της ηθικής και της δεοντολογίας του Τύπου, καθώς και του ρόλου που επιτελεί.

Η πολιτική και κοινωνικοοικονομική εξάρτηση του Τύπου δίνει πλέον συγκεκριμένη κατεύθυνση στην είδηση έτσι, ώστε να είναι απολύτως ευθυγραμμισμένη με τα συμφέροντα.

Με περίσσεια τέχνη φιμώνουν ένα εθνικό θέμα ύψιστης σημασίας, υποτιμούν οτιδήποτε αποκλίνει από την κανονικότητα που το “σύστημα” έχει διαμορφώσει, βαπτίζοντας εθνικιστές και οπισθοδρομικούς όσους παραμένουν πιστοί στην ιστορία και στον πολιτισμό του τόπου μας.

Η τελειοποίηση της τακτικής απόκρυψης σημαντικών γεγονότων, φανερώνει ότι το σύστημα στην προσπάθεια αυτοσυντήρησής του, επιβάλλει την αμάθεια και ή/και την ημιμάθεια, καθώς είναι γνωστό ότι με αυτόν τον τρόπο οι μάζες είναι εύπλαστες και συνεπώς εύκολα  χειραγωγίσιμες. Βιώνουμε με λίγα λόγια μια μορφή κατευθυνόμενης δημοκρατίας, ένα είδος ’’δημοκρατικής’’ προπαγάνδας.

Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να σημειωθεί ότι σημαντική προϋπόθεση για την θετική λειτουργία του Τύπου αποτελεί η άσκηση κοινωνικής πίεσης για την ποιοτική του βελτίωση.

Όμως, καθώς το ελληνικό δράμα κορυφώνεται, ο πολιτικός και ειδησεογραφικός κόσμος παίζει το τελευταίο χαρτί της «αξιοπιστίας του» μέσω της προπαγάνδας, με την ελπίδα του θανάτου της διανόησης και της απόλυτης καταστολής της σκέψης.

Ξεγελούν τον εαυτό τους. Η σιωπή τους δεν μπορεί να κρύψει τα ενδόμυχα λόγια τους … Στην Ελλάδα η εθνική κυριαρχία, ο σεβασμός στην πολιτισμική κληρονομιά, η οικογένεια, η διαφάνεια και η ελευθερία της έκφρασης θα έχουν διαχρονική αξία…

Γιάννης Καπάτσος Δημοτικός Σύμβουλος Κηφισιάς